Τετάρτη, 17 Αυγούστου 2011

Χημεία-Φυσική, 1-0 στο γήπεδο του έρωτα.


Χημεία και έρωτας. Ποια είναι τελικά η σχέση μεταξύ τους; Πολλές έρευνες έχουν αποδείξει ότι το συναίσθημα του έρωτα είναι ουσιαστικά μια σειρά αντιδράσεων στον εγκέφαλο του ανθρώπου, όπου σημαντικό ρόλο παίζει η φαινυλαιθυλαμίνη, ένα φυσικό αλκαλοειδές (που περιέχουν κάποια τρόφιμα, αλλά την παράγει και ο εγκέφαλος μας) το οποίο...κουρδίζει καλά τις πεταλούδες στο στομάχι μας! Υπό αυτό το πρίσμα ναι, ο έρωτας έχει σχέση με τη χημεία. Όταν, όμως, μιλάμε για τη σχέση δύο ανθρώπων, εκεί έχω κάποιες αμφιβολίες. Αν δεχτούμε τους κανόνες της χημείας, δεν υπάρχει το ιδανικό έτερον ήμισυ. Γιατί; Γιατί πολύ απλά κάθε χημικό στοιχείο-άνθρωπος όταν "ενώνεται" με ένα άλλο χημικό στοιχείο-άνθρωπο δημιουργεί μια συγκεκριμένη χημική ένωση. Π.χ. υδρογόνο και οξυγόνο=νερό, υδρογόνο και χλώριο=χλωρίνη! Δεν μπορούμε επομένως να πούμε ότι δύο άτομα έχουν χημεία μεταξύ τους, γιατί ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ξεχωριστή χημεία με κάποιο άλλο άτομο. Βέβαια τις περισσότερες φορές είτε χρησιμοποιούμε πολλούς "καταλύτες" στην ερωτική μας χημεία, προκειμένου να επιταχύνουμε τα πράγματα, και χάνουμε την ουσία, είτε δημιουργούνται πολλά "τοξικά απόβλητα" στη ζωή μας τα οποία μας καταστρέφουν. Βέβαια, τα έχουμε κάνει τόσο μαντάρα στη ζωή μας, που ούτε ο Bronsted, o Fehling και ο Lowry μπορούν να βγάλουν άκρη! (για όσους δε γνωρίζουν τους κυρίους, είναι σπουδαίοι χημικοί).

Και για όσους νομίζουν ότι μπορεί να μην έχει τη λύση η χημεία, αλλά την έχει η φυσική, τύπου "τα ετερώνυμα έλκονται", λυπάμαι. Έχω δει πολλά ομώνυμα να ευτυχούν και πολλά ετερώνυμα να σκοτώνονται, γιατί δεν μπορούν να συντονιστούν σε ένα κοινό σημείο g. Και δεν εννοώ τη σταθερά βαρύτητας...

2 σχόλια: