Σάββατο, 3 Σεπτεμβρίου 2011

Στα σαγόνια του τηλεφώνου

 Σήμερα σκεφτόμουν κάτι το οποίο συνέβη χθες το βράδυ. Ορίστε, λοιπόν, άλλη μια πρόκληση της ζωής που μόλις ανακάλυψα: Το να προσπαθείς να κλείσεις το τηλέφωνο σε κάποιον που αδιαφορεί για το ότι θες να κλείσεις το τηλέφωνο!
 Σίγουρα ξέρεις τέτοιους ανθρώπους. Πάντα υπάρχει ένας φίλος που ποτέ δε σταματά να μιλά. Και αν νομίζεις ότι δεν έχεις έναν τέτοιο φίλο στην παρέα, τότε, λυπάμαι, είσαι εσύ αυτός!
 Πώς έχουν ,λοιπόν, τα πράγματα; Χτυπά το τηλέφωνο, κοιτάς την αναγνώριση κλήσεων και ο μόνος λόγος για τον οποίο σηκώνεις το ακουστικό είναι γιατί έχεις την αίσθηση ότι σε βλέπουν να κοιτάς το τηλέφωνο (μέσω μιας κάμερας; κάπως τέλος πάντων) και πανικοβάλλεσαι. Και μόλις το σηκώσεις, ξεκινάει ο γολγοθάς και η σταύρωση μαζί. Σου μιλάνε για μία ώρα και το μόνο που λες είναι: "Ναι...αχά...αχά...ναι...μχμ". Όμως, βάσει του τόνου της φωνής σου θεωρείς πως δίνεις την εντύπωση ότι δε θες να τους μιλήσεις, αλλά όχι. Πέρα βρέχει! 
 Φαντάζομαι, όλοι χρησιμοποιούμε τους ίδιους τρόπους για να κλείσουμε σε κάποιον το τηλέφωνο. Ο πιο συνηθισμένος και πιο φιλικός είναι να πεις "Οκ. Σε αφήνω τώρα". Έλα μου, όμως ότι δε θέλουν να αφεθούν! "Όχι, εντάξει...πες μου! Απλώς περίμενε μισό, να ανοίξω ένα μπουκάλι vodka" -γιατί αλλιώς δεν αντέχεται αυτό που περνάω!- Μετά, προσπαθείς να κάνεις διάφορους ήχους για να μπορέσεις να πεις: "Ω! Όχι! Έχυσα τη vodka στο τραπεζάκι. Πρέπει να σε κλείσω να τα μαζέψω" Όμως δεν τη γλιτώνεις τόσο εύκολα: "Αλήθεια?! Μάντεψε! Προχθές έπαθα ακριβώς το ίδιο. Τυχαίο; Δε νομίζω!" Κάπως έτσι, περνάνε άλλα 30 λεπτά με το να ακούς πώς στο διάολο έσωσαν το δικό τους τραπεζάκι από το αλκοόλ, που είχε πέσει πάνω, για να κάνεις κι εσύ το ίδιο. Μετά από απέλπιδες προσπάθειες, έρχεται η στιγμή που  λες: "Ξέρεις τι; Πρέπει να κλείσω γιατί στην άλλη γραμμή είναι η πυροσβεστική!" 
 Και πάνω που είσαι τόσο μα τόσο κοντά στο να το κλείσεις, πάνω που γεύεσαι τη γαλήνη στα αυτιά σου, μπαίνει ξαφνικά στο δωμάτιο το παιδί τους και ακούς μια φωνή από το υπερπέραν να σου λέει: "Μισό, μισό! Περίμενε! Ο Γιαννάκης θέλει να σου πει ένα γεια" WTF? Πείτε μου ότι άρχισαν τα γυρίσματα του Πλάκα Κάνεις και θα βγει σε λίγο ο Βλάχος και ο Πούμπουρας με 4.000 ευρώ στο χέρι! Τώρα βρίσκεσαι με ένα 5χρονο που του αρέσει να πατάει τα κουμπιά του τηλεφώνου και το μόνο που ακούς είναι:" Πλι πλι πλου πλο πλι" Μετά, αρχίζεις να ακούγεσαι σαν ηλίθιος ή μάλλον, πιο παραστατικά, σαν το Γιωργάκη Παπανδρέου να προσπαθεί να εξηγήσει στη Στέλλα Μπεζαντάκου πώς λειτουργεί ο ανασχηματισμός. "Γιαννάκη; Μου δίνεις τη μανούλα; Γιανάάάκη, δίνεις το τηλέφωνο στη μανούλα; Γιαννάκη; Μανούλα; Γιαννάκη; Μανούλα!" Ευτυχώς, ο Γιαννάκης κλείνει το τηλέφωνο και ένα ρίγος ικανοποίησης, μια αίσθηση αιώνιας και μακάριας ευδαιμονίας διαπερνά το κορμί σου...μέχρι να ξαναχτυπήσει το τηλέφωνο μετά από 2 δεύτερα: "Έλα! Συγγνώμη. Το έκλεισε κατά λάθος ο Γιαννάκης. Προσπάθησα να του πάρω το τηλέφωνο, αλλά...Τέλος πάντων. Σου είπα για το νέο μου χτένισμα;" 
 Ε, από κει και πέρα αφήνεις το ακουστικό κάτω, απομακρύνεσαι λίγα μέτρα και ανά τακτά χρονικά διαστήματα φωνάζεις "Βέβαια, βέβαια! Ναι! Αχά!"

2 σχόλια:

  1. αχαχαχαχαχααα!!!!!
    τι γελιο!!!
    (ο γιωργακης μια ζωη γιωργακης θα μεινει!)
    εχω μια τετοια θεια και κανουμε ακριβως τα ιδια οταν μας παιρνει.τσακωνομαστε ποιος θα το σηκωσει(κανεις δεν θελει) γιατι μετα απο αλλεπαλληλες αναπαντητες η θεια θα νομιζει οτι την αποφευγουμε..και μετα δωστου γελια οι υπολοιποι με τον πασχων! :P

    εμεις χρησιμοποιουμε την δικαιολογια: παιρνει ο ευθυμιος απτο δορυφορικο,θα μας ψαχνει!γειααα!

    αχαχαχαχαχα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχα! τυχερή! Έχετε τον πατέρα ως δικαιολογία εσείς! Θα βρω κι εγώ ένα συγγενή καπετάνιο! χαχα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή