Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

Ημερολόγια Καταστρώματος


Όσοι έχετε διαβάσει την Αποκάλυψη του Ιωάννη δεν αποκλείεται να ταυτίζετε την «Εποχή της μεγάλης θλίψης» που αναφέρει, με τη σημερινή εποχή.
Άλλωστε ο Παγκόσμιος οργανισμός υγείας αναφέρει πως το 80% των ανθρώπων σήμερα υποφέρει από κατάθλιψη.
Έχει δεν έχει κάνει πρόβλεψη ο Ιωάννης, που το κουβαλούσε το κληρονομικό μαζί με το «τι ήθελε να πει ο ποιητής;» το θέμα είναι πως η κατάθλιψη σήμερα μεταδίδεται σαν τη γρίπη.
Σε έρευνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι Έλληνες βγήκαν δεύτεροι στο αγώνισμα «Τι είναι ο άνθρωπος-ένα τίποτα είναι».
Με άλλα λόγια, η κατάθλιψη για τους Έλληνες είναι κάτι σαν την ξερή. Την παίζουν όλοι.
Τώρα με την οικονομική κρίση έπεσαν σε κατάθλιψη και οι πιο αναίσθητοι.
Σιγά-σιγά, κυλάνε και οι ψυχίατροι.
Η Ελλάδα είναι πλέον η χώρα του Lexotanil, του Ζanax και του Ladose.
Ειδικά οι γυναίκες, τα παίρνουν αντί για ασπιρίνη.
Καταπίνουν τόσο πολλά χάπια, που κάνουν δράση και στους συντρόφους τους μέσω του φιλιού ή της σεξουαλικής επαφής. Άρα και όλοι οι άντρες παίρνουν, απλώς δεν το ξέρουν.
Με τη βοήθεια των αντικαταθλιπτικών γεμίσανε οι παραλίες το καλοκαίρι, τι νομίζετε;
Σηκώνεται ο καταθλιπτικός άμα κάτσει στον καναπέ; Απλώς τους έπιασε η χημεία λόγω ηλιοφάνειας και σκεφτήκανε:
«Πάμε να φύγουμε διακοπές πριν περάσει η επήρεια του χαπιού, τώρα που τ΄αποφασίσαμε».
Υποχώρησε λίγο η κατάθλιψη και βγήκε μπροστά η διάθεση για ζωή.
Μη φανταστείτε όμως.
Διάβασα χθες σε ένα blog: «Πήγαμε διακοπές με παρεούλα, κάναμε τα μπανάκια μας, φάγαμε τα φαγάκια μας, ήπιαμε τα κρασάκια μας, μαύρισε το κορμάκι μας και γυρίσαμε σπιτάκια μας όμορφοι κι ωραίοι.
Σκατά γυρίσατε παιδιά, όχι όμορφοι κι ωραίοι.
Με τόσα υποκοριστικά στην πρόταση, εγώ μόνο μια μιζερούλα είδα κι ένα Λεξοτανιλούλι να μην την παλεύει με τίποτα.
Τη βλέπεις πια την κατάθλιψη και τη μιζέρια παντού.
Καταρχήν, συστήνονται όλοι με την απόγνωση όχι μόνο στο βλέμμα αλλά και στο όνομα: «Κωστάκης», Μαιρούλα»,  «Μπιλάκος».
Αλλά τι να κάνει κι ο Μπιλάκος; Θύμα της εποχής είναι.  Μπιλάκος νιώθει, Μπιλάκος δηλώνει.
Πάνε οι εποχές του Μπιλάρα στα 80’s  και τα 90’s. Τώρα έχουμε καταθλιψάρα.
Αυτό που μας κρατάει προς το παρόν, είναι η υπομονή.
Υπομονή για να αντέξεις το διπλανό σου, τη δουλειά, την ανεργία, τον κόσμο και κυρίως το τίποτα.
Αλλά και η υπομονή τελειώνει κάποια στιγμή, όπως τα αντικαταθλιπτικά.
Και το κακό είναι ότι δεν υπάρχει γιατρός να στη γράψει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου