Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2011

Ημερολόγια Καταστρώματος


Ξύπνησα σήμερα το πρωί με μια έντονη σκέψη. Σκεφτόμουν πόσο μοναδική είναι η σχέση μου με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά στη ζωή μου. Ο καθένας έχει μια ξεχωριστή θέση σαν θρόνο και δεν μπορεί να τον εκτοπίσει κανένας. Ούτε από το παρελθόν, ούτε από το μέλλον. Καμιά φορά οι σχέσεις που έχω με κάποιον επίσης δεν μπορούν να εκφρασθούν με μια μοναδική λέξη. Φίλος, γνωστός,στενός συγγενής, καθηγητής,οτιδήποτε. Ναι,το έχω παρατηρήσει κάποιες φορές όταν με ρωτάνε, δεν ξέρω ακριβώς ποια λέξη θα ήθελα να αποδώσω στο κάθε άτομο που έχει μπει στη ζωή μου.
Όταν αυτή η μοναδική όμως σχέση μεταξύ μας χαλάει, η ισσοροπία καταστρέφεται για κάποιους λόγους, τότε πονάει-λιγάκι- .Πολλές φορές, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχω απομακρύνει από τη ζωή μου άτομα γι'αυτό το λόγο.Οι αλλαγές αυτές με απογοητεύουν.Αλλά είναι πια μέρος του παιχνιδιού.
Χθες το βράδυ λοιπόν, κοιτούσα το φεγγάρι και σκεφτόμουν το παρελθόν μου με κάποιους σημαντικούς για μένα ανθρώπους. Μπορεί να μην (θα) έχουμε καθόλου επικοινωνία πια, να απομακρύνθηκα εγώ ή αυτοί, αλλά είχα μια νοσταλγία και ένα γλυκό συναίσθημα για τον καθένα απο αυτούς. Σήμερα το πρωί όμως σκέφτομαι το μέλλον, με μια ανυπομονησία για δυνατά και έντονα συναισθήματα.
Γιατί δεν μου φτάνει το μέτριο,δεν το θέλω..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου