Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2011

Ημερολόγια Καταστρώματος


Συνειδητοποίησα πως πριν ένα χρόνο είχα παρόμοιες ανησυχίες, παρόμοιες αγάπες και παρόμοια διάθεση. Έπεσα πάνω σε τραγούδια που αγαπούσα και αγαπώ ακόμα, στις αγωνίες των πρώτων ημερών του σχολείου, στο πώς έβλεπα τους ανθρώπους γύρω μου, στις συνήθειές μου, σε χαρές μου και σε μελαγχολίες μου.
Πολλά πράγματα είναι ίδια.
Αλλά ταυτόχρονα πολύ διαφορετικά.
Οι φίλοι, οι παρέες, το σκηνικο των ανθρώπων γύρω μου, κάποιες νοοτροπίες, συνήθειες, αλλά κι εγώ η ίδια. Ίδια αλλά και διαφορετική.


Δεν ξέρω τι έπεται τη χρονιά που έρχεται. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα ανησυχούσα, θα αναρωτιόμουν και θα φανταζόμουν. Αλλά όχι. Τώρα νομίζω πως αυτό το άγνωστο μ'αρέσει.
Ξέρω πως πρέπει να δώσω τον καλύτερό εαυτό μου σε πολλούς τομείς της ζωής μου, οφείλω σε μένα να δουλέψω για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.
Και επίσης μου οφείλω ηρεμία και διαύγεια. 
Για κάποιο λόγο νιώθω πως όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο πολύ ερωτεύομαι τη ζωή.
Έχω μάθει να την εμπιστεύομαι και, αν μη τι άλλο, μπορώ να πω με σιγουριά πως
αγαπώ να ζω.
Και δε θα αλλάξει αυτό. Το οφείλω στον εαυτό μου πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου