Πέμπτη, 15 Σεπτεμβρίου 2011

Όλα γίνονται για κάποιο λόγο.


Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να φωνάξω πως δε φταίω εγω για τα πάντα.
Πως ακόμα κι αν κλείνομαι στον εαυτό μου υπάρχει λόγος.


Υπήρξαν φορές που είπα πολλές φορές το ίδιο πράγμα μόνο για να κάνω τον εαυτό μου να το πιστέψει ή να το συνηθίσει. Απλά ήθελα να το ακούω εγώ.


Υπήρξαν στιγμές που ένιωθα έναν ουρανό χαράς να βρίσκεται μέσα μου και ίσως και να φαινόταν και στους άλλους λίγο από το γαλάζιό του. Η χαρά ποτέ δεν κρύβεται.


Υπήρξαν στιγμές που χωρίς λόγο ήθελα να φύγω από όλους και από όλα. Χωρίς να μου κάνει κάποιος κάτι. Έτσι απλά γιατί το ήθελα.


Υπήρξαν στιγμές που φαινόμουν τόσο ενθουσιασμένη ή ευτυχισμένη..κι όμως..


Υπήρξαν στιγμές που ήθελα να συμμαζέψω τα συναισθήματα που άθελά μου - και μη καμια φορά- εξωτερίκευα. Φοβόμουν πως θα έκανα λάθος και δε θα είχα προστατεύσει καλά τον εαυτό μου.


Υπήρξαν στιγμές που ήμουν τόσο ευχαριστημένη και ικανοποιημένη από μένα που ήμουν τόσο περήφανη... Ή που πείσμωνα τόσο πολύ, σα μικρό παιδί.


Δε θυμάμαι να το έχω βάλει κάτω ποτέ.
Και αν είχα την ευκαιρία να διαγράψω κάτι από τη ζωή μου -οκ, τη μικρή ζωή μου!- δε θα διέγραφα τίποτα. Ακόμα και αν το έχω μετανιώσει, αν έχω κλάψει γι'αυτό, τίποτα δε θα άλλαζα. Τίποτα, μ'ακούς; Και δε θα άλλαζα τη ζωή μου με καμιά άλλη. Όλα γίνονται για κάποιο λόγο...



1 σχόλιο: