Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Στο πάνω πάνω ράφι...

Υπάρχουν άνθρωποι, που απολαμβάνουν ναρκισσιστικά τη μελαγχολία τους. Διαλέγουν να είναι όλη η ζωή λάθος, προκειμένου να μην είναι λάθος η δική τους. Επιλέγουν να είναι παράλογος ο ίδιος ο Θεός, προκειμένου να μην παραδεχθούν το δικό τους παράλογο. Προτιμούν να περιμένουν το θάνατο, παρά να βγουν απο τον τάφο της επιλεγμένης ακινησίας. Οι άνθρωποι αυτοί θέλουν απελπισμένα να μην ελπίζουν. Η ελπίδα έχει την ευθύνη της, ενώ εκείνοι την ευθύνη την απεχθάνονται, τη βρίσκουν πολύ κουραστική. Η ελπίδα και το όνειρο του συνετού ανθρώπου, που αποδέχεται να καταβάλει το τίμημα, που σκύβει κατόπιν και μαζεύει τα σκουπίδια του, που ζητάει συγγνώμη, και το εννοεί, απαιτούν δουλειά , αφοσίωση και πειθαρχεία. Ταπείνωση στο έργο και στο σκοπό. Όλα όσα δηλαδή δίνουν ζωή και χαρά στην καθημερινότητα, αλλά και το νόημα που θεραπεύει την κατάθλιψη και τις φοβίες. Η νοσταλγία είναι υπέροχο συναίσθημα, όταν γίνεται δημιουργικό κι όταν εμπνέει τα βήματα μας πάνω στο τώρα προς το αύριο. Ασφαλώς και υπάρχει παράδεισος, αλλά μονάχα για εκείνους που φροντίζουν να το βρουν και να τον ζήσουν από δω...

Μάρω Βαμβουνάκη " Ο παλιάτσος και η Άνιμα"

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου