Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

Στο πάνω πάνω ράφι...

Τι φταις, αλήθεια; Κανείς δε σου 'μαθε το δρόμο για το "εμείς". Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε να επενδύεις στο "εγώ". Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτά του "εσείς". Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ". Σ' έπιανε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί". Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναξες "Αυτός! Αυτός!" Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.
[...]
Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου, πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν. Ξέχνα την, να χαρείς. Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα. Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς. Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς. Έχεις ακούσει μήπως για τη μητέρα Τερέζα; Καμία σχέση! Είναι γεγονός πως κάποιοι άνθρωποι δεν μπόρεσαν ποτέ ν απλώσουν τα "ρούχα" τους στον ήλιο, να τα στεγνώσουν. Πάντα βρεγμένα τα φορούν. Δεν είναι η ζωή που φταίει γι αυτό, κι ας της ρίχνουν όλα τα βάρη. Ούτε οι ίδιοι, βέβαια, φταίνε. Φταίει το ότι δεν τους χάρισε ποτέ κανείς έναν ήλιο. Έναν ολόδικό τους ήλιο. Ν ανατέλλει, να δύει και πάλι ν ανατέλλει λαμπερός μέσα τους.


Αλκυόνη Παπαδάκη «Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου