Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος


Μικρή θαύμαζα τα πιο μικρά και ασήμαντα πράγματα. Πίστευα ότι μπορείς να παγιδέψεις ένα παραμύθι, σε μια νιφάδα χιονιού. Μπορεί να ακούγεται ανόητο, μα αυτό το μικρό κομμάτι πάγου, είχε κάτι τόσο όμορφο και ξεχωριστό. Το ταξίδι του τόσο σύντομο, από τα σύννεφα ελεύθερη πτώση στο έδαφος, για να εξαφανιστεί στη παγωμένη άσφαλτο. Θα έλεγες και ποια η ουσία, έζησε κάποια δευτερόλεπτα και χάθηκε. Μα είναι αυτή η στιγμή που πλησίασα στο θολό παράθυρο μου και το είδα να πέφτει για πρώτη φορά. Μαγική στιγμή, στα μάτια ενός αθώου και αφελούς παιδιού.


Τώρα πια μεγάλωσα, ωρίμασα, δεν πιστεύω πια στα παραμύθια. Όσο προχωράω στη ζωή μου αρχίζω και καταλαβαίνω περισσότερα, καταλαβαίνω καλύτερα. Βλέπω νέους ανθρώπους γύρω μου, που προσπαθούν τόσο πολύ να εντυπωσιάσουν, ψάχνουν απεγνωσμένα για προσοχή, για επιβεβαίωση.Όλοι θέλουμε να ξεχωρίζουμε, αλλά αυτός δεν είναι ο τρόπος. Νομίζεις πως ξεγελάς το χρόνο. Ωρίμασες τόσο νωρίς, έγινες κάτι ιδιαίτερο και οι άλλοι έμειναν πίσω, μα στη πραγματικότητα κοροϊδεύεις τον εαυτό σου.


Η ζωή είναι πολύ σύντομη. Σε προσπερνάει χωρίς να το καταλάβεις, όπως μια νιφάδα χιονιού πέφτει από τα σύννεφα στο έδαφος, μέσα σε δευτερόλεπτα και εξαφανίζεται. Οι μέρες οι μήνες και τα χρόνια δεν μετράνε… Αυτό που έχει πραγματικά σημασία, αυτό που κρατάς στη καρδιά και στο μυαλό σου ως ανάμνηση είναι οι στιγμές. Δεν θέλω αριθμούς και δείκτες ρολογιών. Θέλω λόγια δικά σου και βόλτες σε αξέχαστα μέρη. Θέλω λάθη και σωστά, ευτυχία και απογοήτευση. Θέλω εκείνη τη μαγική στιγμή στο παράθυρο μου, όταν τα μάτια μου συναντούν αυτή τη μικροσκοπική νιφάδα χιονιού, για πρώτη φορά. Αν όλα αυτά δεν είναι αληθινά, τότε τι έζησες; Μια ζωή με παλιά, αποκομμένα χαρτιά, σε μουντά ημερολόγια τοίχου. Να τα μετράς μέσα σε ένα γκρίζο δωμάτιο, φορώντας μια μάσκα και μια στολή.


Γεννήθηκες ξεχωριστός και κανείς δε μπορεί να σου πει το αντίθετο, εσύ επιλέγεις αν θέλεις να είσαι ο μοναδικός εαυτός σου ή να αντιγράψεις κάποιον άλλο. Ο καθρέφτης της ζωής σου είναι αυτές οι μοναδικές στιγμές, που στο τέλος της διαδρομής αντικατοπτρίζουν αυτό που πραγματικά είσαι. Μη προσπαθείς να πιάσεις το μέλλον, αγνοώντας το παρόν. Ζήσε στο σήμερα και ζήσε ο εαυτός σου, χωρίς φανταχτερά ρούχα και σπουδαία λόγια. Και ζήσε ελεύθερα και όχι βεβιασμένα, η φύση έχει τον τρόπο της να σου δώσει όσα θα χρειαστείς τη κατάλληλη στιγμή. Έτσι και αλλιώς, στο τέλος θα καταλάβεις πως τα βαθύτερα νοήματα κρύβονται στις πιο απλές κουβέντες και οι πιο όμορφες αναμνήσεις, στις πιο ανέμελες και καθημερινές στιγμές. Όπως μια νιφάδα χιονιού, μοιάζει τόσο μαγική και ξεχωριστή και ας είναι απλά μια παγωμένη σταγόνα νερού.





1 σχόλιο:

  1. Όπως μια νιφάδα χιονιού, μοιάζει τόσο μαγική και ξεχωριστή και ας είναι απλά μια παγωμένη σταγόνα νερού.

    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή