Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος




Είναι φορές…
Είναι φορές που το μόνο που θέλεις είναι να βρεθείς σε μια παραλία,
να γυρίσεις να κοιτάξεις προς στη θάλασσα, να κλείσεις τα μάτια
και να νιώσεις τον άνεμο να σου χαϊδεύει τα μαλλιά και το πρόσωπο.
Να σου δίνει δροσερά φιλιά στα βλέφαρα και να σου ψιθυρίζει
μυστικά στ’ αφτί για ομορφιές κι’ αλήθειες που γνώρισε στα ταξίδια του.
Κι’ εσύ ν’ αναρωτιέσαι πότε θα έρθει η σειρά σου
να γίνεις κι’ εσύ άνεμος και να ταξιδέψεις πάνω στα κύματα.
Πότε θα γίνεις κύμα.
Πότε θ’ ανοίξεις τα μάτια σου και θα είσαι εκεί.
Παιδί της θάλασσας,δεν αντέχω μακριά της.
Γι'αυτό άλλωστε θέλω να μείνω για πάντα κοντά της,απλά και μόνο
για να την κοιτάζω.
Και να με κοιτάζει.
Και να μου μιλαέι όπως εκείνη ξέρει.
Και να την ακούω.
Και να μου κάνει συντροφιά τα βράδια ανάβοντας διάσπαρτα μικρά φαναράκια..






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου