Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος


Έτσι είναι οι νύχτες, οι νύχτες που ο κόσμος γυρνάει, στροβιλίζεται.
Οι νύχτες που οι αγάπες αιμορραγούν, οι φίλιες δολοφονούν(ται).

 Οι νύχτες που τα φεγγάρια γίνονται ήλιος και 
τ' αστέρια βροχή κι ο ουρανός σκέπασμα.
Οι νύχτες που λικνιζόμαστε και η μουσική βούιζε και 
το φως μας ζάλιζε. 
Οι νύχτες που ξημέρωνε νωρίς και παραπατώντας και 
τρεκλίζοντας χάναμε το δρόμο για το σπίτι.
Οι νύχτες που, δεν ήταν μόνο νύχτες, μα και μέρες και  μήνες και χρόνια και ζωές. 
Οι νύχτεςπου πρέπει να κρατάνε καιρό κι ας είναι λίγες.
Οι νύχτες που είναι θέατρο.
 Οι νύχτες που οι μάσκες πέφτουνε και ο "ρόλος" είναι 
ό,τι πιο αληθινό ζήσαμε εδώ και πολύ καιρό.
 Όταν σανίδια και σώμα γίνονταν ένα, μπρος σ' άδεια καθίσματα 
και κατάμεστη, απ' τις ψυχές, πλατεία.
Οι νύχτες που υπάρχουν για ένα όνειρο. 
Οι νύχτεςπου ψυχορραγούμε για το όνειρο κι ας καραδοκεί να μας ξεφύγει.
Οι νύχτες που η άτεχνη ποίηση επαναστατεί. 
Οι νύχτες που γράφουμε τους καημούς γιατί δεν υπάρχει κανείς τριγύρω.
              Οι νύχτες με τα κεριά, τους φακούς, τα γυαλιά τα σαν
θρυμματισμένος πάγος. 
Οι νύχτες που είναι άυπνες και ξενυχτισμένες κι έχουν 
μαύρους κύκλους γύρω απ' τη φωτιά.
Οι νύχτες που το ραδιόφωνο γίνεται σύντροφος και συναγωνιζόμαστε 
τις μελαγχολίες μας. 
Οι νύχτες που όλο λέμε, θα περάσουν και θα φύγουν, κι όλο σκοτεινιάζουν.
Αλλά πάντα ξημερώνει. 
Θυμάσαι; Πάντα.



(χρωστάω την έμπνευση-και μερική αντιγραφή-σε ένα πανέμορφο 
βιβλίο,το οποίο έμεινε πίσω στην Ικαρία και δεν θυμάμαι καν τίτλο)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου