Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2011

Αλήθεια, πόσες μικρές αλήθειες χωράνε σε ένα άρθρο...

 Γεια σας, γεια σας! Τι κάνουμε, Blooperάκια; Λοιπόν, σήμερα λέω να μιλήσουμε για κάποια πράγματα που πιθανώς να τσιγκλίσουν κάποιους (τουλάχιστον όσους θα ταυτιστούν με τους χαρακτήρες ανθρώπων που θα αναφέρω παρακάτω!).
 Μπορεί η τεχνολογία να μας έχει εξασφαλίσει πολλά μέσα, προκειμένου να φθάνουμε νωρίτερα, ή έστω στην ώρα μας, σε διάφορα ραντεβού, αλλά ακόμη θα έχουμε εκείνους τους φίλους που αργούν πάντα. Εντάξει να αργείς λίγο πού και πού, αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι διαρκώς αργοπορημένοι. Και πάντα έχουν την ίδια δικαιολογία: "Συγγνώμη, είχε κίνηση". Αλήθεια;! Χμ! Και εγώ πώς στο καλό πρόλαβα να έρθω εδώ; Με ελικόπτερο;! Και αμέσως αρχίσουν τα "συγγνΩΩΩμη!". Όχι, όταν το λένε έτσι, δεν το εννοούν. Όταν ανεβαίνει τόσο πολύ η φωνή στη μέση της λέξης, συγγνΩΩΩμη, αυτό δεν είναι συγγνώμη!
 Είναι σαν τους ανθρώπους που λένε κάτι προσβλητικό και τελειώνουν τη φράση με το 'πλάκα κάνω', λες και σβήνει κατά κάποιον τρόπο αυτό που είπαν. "Ε, κουρεύτηκες; Ελπίζω να μην πλήρωσες για αυτό το πράγμα στο κεφάλι σου! Πλάκα κάνω". Ναι ε; Ε, λοιπόν, δεν ξέρεις να κάνεις σωστά πλάκα, γιατί θα έπρεπε να γελάμε και οι δύο, όχι μόνο εσύ! Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν πώς να κάνουν σωστά πλάκα. Ίσως, επειδή δεν καταλαβαίνουν τον ορισμό της λέξης "πλάκα". Όπως, όταν λες σε κάποιον κάτι θλιβερό: -"Ξέρεις, ο σκύλος μου, που τον είχα 17 χρόνια, πέθανε χθες" -"Πλάκα κάνεις;". Ε...Όχι. Όσο αστείο κι αν σου ακούγεται, δεν κάνω πλάκα!
 Είναι απίστευτο πόσην ώρα σπαταλάμε για να καταλάβουμε τι σκέφτονται οι άλλοι για εμάς. Είμαστε τόσο άνετοι με το γεγονός ότι αισθανόμαστε άβολα, που, στο τέλος, το συνηθίζουμε. Αυτό φαίνεται στα πάντα. Όπως, όταν κάποιος σου μιλάει και μία πολύ μικρή σταγόνα σάλιου προσγειώνεται στο μάγουλό σου. Ξέρεις ότι είναι εκεί. Ο άλλος ξέρει ότι είναι εκεί. Και οι δύο, όμως, προσποιείστε ότι δε συνέβη. Κοιτάς τον άλλον απευθείας στα μάτια, περιμένοντας απελπισμένα να τα κλείσει για κλάσματα δευτερολέπτου, ώστε να βρεις την ευκαιρία και να το σκουπίσεις. Τι δηλαδή; Θα τον προσβάλεις αν σκουπίσεις το σάλιο του από το πρόσωπό σου; Τι μπορεί να σου πει; "Α, δεν το θες αυτό εκεί;! Συγγνώμη, νόμιζα ότι το ήθελες στο δεξί μάγουλο."
 Σε ένα προηγούμενο άρθρο είχα μιλήσει για το χάος που επικρατεί στα δελτία ειδήσεων. Παρατήρησα πρόσφατα, λοιπόν, ότι ο καιρός είναι το καλύτερο κομμάτι των ειδήσεων. Στο δελτίο του καιρού θα ακούσεις κάτι θετικό. Θα ακούσεις τη φράση "Σήμερα είναι μια όμορφη μέρα". Και είναι πολύ ωραίο να ακούς κάτι θετικό, μιας και καθημερινά μας βομβαρδίζουν αρνητικές ειδήσεις. Όχι βέβαια ότι θα καθίσουμε να προσέξουμε την όμορφη μέρα. Κινούμαστε τόσο γρήγορα και μηχανικά. Και έχουμε ανάγκη κάποιον να μας βοηθήσει με αυτό. Έτσι, βρίσκουμε μια καφετέρια εδώ, μια καφετέρια εκεί, μια καφετέρια παραπέρα και ο μικρότερος καφές πλέον έχει το "ψηλό" μέγεθος. "Θα ήθελα έναν καφέ σε μέγεθος ταμιτζάνας, γιατί έχω πολλές, πολλές δουλειές! Έχω νεύρα και έχω αργήσει για το μάθημα της yoga, ακούς;! Κάνε γρήγορα! Άντε, κουνήσου!"
 Το ότι πάμε και παρακολουθούμε μαθήματα Yoga είναι αστείο! Αυτό που ουσιαστικά κάνουμε είναι να πληρώνουμε για ησυχία. Ήμουν στο μάθημα της yoga τις προάλλες...και...ήμουν στη στάση του φιδιού, τα τσι μου ευθυγραμμισμένα, έβλεπα μέσα από το τρίτο μου μάτι, όλα όσα έπρεπε δηλαδή να κάνω, αλλά δεν υπήρχε ησυχία.
Δεν υπάρχει πλέον καθόλου ησυχία. Μόνο ένας συνεχής θόρυβος όλην την ώρα. Όλοι μιλάνε, χωρίς να έχουν κάτι ουσιώδες να πουν. Και αν έχεις κάτι σημαντικό να πεις, πάντα θα σε διακόψει το κινητό του άλλου που θα χτυπήσει την πιο ακατάλληλη στιγμή. Αλλά και στο σταθερό να μιλάς, πάλι θα σε διακόψουν. Ποιος; Η αναμονή κλήσης, η οποία, αν και έχει ανακαλυφθεί για διευκόλυνση, έχει καταντήσει σαν τα Choice Awards: αμέσως μαθαίνεις ποιος κέρδισε και ποιος έχασε. Τι εννοώ; Έχεις μια ευχάριστη συνομιλία με κάποιον φίλο σου, τουλάχιστον όπως νομίζεις μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ακούς το κλικ, σου λέει να περιμένεις. Είσαι σίγουρος ότι θα επιστρέψει να σου μιλήσει. Μετά, όμως, επιστρέφει και σου λέει ότι πρέπει να μιλήσει στην άλλη γραμμή και σε κλείνει. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Ότι στην άλλη γραμμή είπε "Περίμενε να ξεφορτωθώ την άλλη γραμμή που έχω"! Αν έχεις άλλη γραμμή, στείλ' την στον τηλεφωνητή. Γι αυτό έχουμε αυτές τις συσκευές, για να βρίσκουμε τις κλήσεις που χάνουμε!
 Για ακόμη μια φορά, όλα αυτά μπορεί να φαίνονται υπερβολές. Όποιος όμως θέλει να μπει στο δικό μου κόσμο, θα πρέπει να καταλάβει τη διαφορά ανάμεσα στην υπερβολή και στην αλήθεια. Γιατί για εμένα η ζωή είναι πολύ σουρεάλ...

Ένας υπερβολικός που δεν ξέρει τι του γίνεται...

2 σχόλια: