Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2011

Σε spin αντιπαράλληλο




«Τι είναι το πρωτόνιο;»
Τρία χέρια υψωμένα
Τότε ψιλοτσατίζεται, αναδιατυπώνει
«Το ηλεκτρόνιο;»
«Κάποιος άλλος;»
Κανείς άλλος
«Το άτομο;»
…Τα ίδια…


Στο απολυτήριο λυκείου μας, θα γράφει πως τελειώσαμε τη δωδεκάχρονη υποχρεωτική εκπαίδευση.
Στο απολυτήριο της ζωής μας, θα γράφει πως τελειώσαμε, φίλε, τελειώσαμε. 
Ξέμεινα από γράμματα, ξέμεινα από σκέψεις.


Τι είναι το ηλεκτρόνιο; Δεν έχω δει κανένα τους ποτέ.  
Τι μέγεθος έχει;
Κυρίως, αν ήσουνα ηλεκτρόνιο, τι θα μπορούσες να δεις;
Το πυρήνας θα σου φαινόταν μια γιγάντια σφαίρα.
Θα περιστρεφόσουν γύρω της. Δυνάμεις τεράστιες θα σε τραβούσαν σε εκείνη.
Δυνάμεις τεράστιες θα σε απωθούσαν μακριά.
Γύρω της, δορυφόρος της. 


Τι είναι ο δορυφόρος; Έχω καιρό να δω φεγγάρι.
Τι μέγεθος έχει στα αλήθεια; 
Κυρίως, αν ήσουν δορυφόρος τι θα μπορούσες να δεις;
Ο πλανήτης θα σου φαινόταν μια γιγάντια σφαίρα.
Θα περιστρεφόσουν γύρω της. Δυνάμεις τεράστιες θα σε τραβούσαν σε εκείνη.
Δυνάμεις τεράστιες θα σε απωθούσαν μακριά.
Γύρω της, δορυφόρος της.


Οι δορυφόροι μου, διαβάζουν, ερωτεύονται, χάνουν μαλλιά από το άγχος, αρρωσταίνουν, φεύγουν και χάνονται, αναρωτιούνται.
Γυρίζουν γύρω μου ελκόμενοι και απωθούμενοι.
Γυρίζουν γύρω μου… Μέσα μου 


Πόσους εαυτούς μου, πιστά μου αντίγραφα, αντέχω να βρω σε αυτή την πόλη; 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου