Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2011

Tο πρωί μαθήτρια,το βράδυ γλύπτρια


Η Σύλβια Πλαθ γράφει σ’ ένα βιβλίο της ότι βλέπει τη ζωή της σαν μια συκιά, που το ένα σύκο είναι μια μεγάλη οικογένεια, το άλλο είναι μια πετυχημένη συγγραφέας, το τρίτο μια Ολυμπιονίκης, το τέταρτο πολλοί εραστές που εναλλάσσονται κ.ο.κ.
Εκείνη στέκεται σ’ ένα κλαδί και λιμοκτονεί επειδή τα θέλει όλα κι αν διαλέξει το ένα, αυτομάτως αποκλείει όλα τα υπόλοιπα. Στο τέλος τα σύκα ζαρώνουν, μαυρίζουν και πέφτουν στα πόδια της.
Η Πλαθ βέβαια, στην πραγματικότητα αυτοκτόνησε, αλλά αυτό δε θα ‘θελα να μας απασχολήσει καθόλου σ’ αυτό το κείμενο, γιατί το μόνο που θέλω να αναδείξω, είναι το πόσο κουραστικό καταντάει να πηγαινοέρχεσαι διαρκώς σε αλληλοαποκλειόμενες καταστάσεις.
Όταν είσαι ένας διχασμένος άνθρωπος, θέλεις μια ασφαλή σχέση με καναπέ/ χουχούλιασμα/παντόφλα και ταυτόχρονα ένα παράνομο εκρηκτικό πάθος που να σε γκρεμοτσακίζει πάνω στα βράχια.
Ονειρεύεσαι ότι ζεις  σ ένα χωράφι στο Καλμάρ της Σουηδίας όπου όλη μέρα μαζεύεις καπνά κάτω από την πυκνή ομίχλη, παρακολουθώντας όσους προσπαθούν να ψαρέψουν ή να αυτοκτονήσουν στο ρηχό  ποτάμι, μέσα στην απόλυτη μαύρη σιωπή.
Και την ίδια ακριβώς στιγμή, θέλεις να μένεις στα Εξάρχεια και να γυρνάς κάθε ξημέρωμα ημιλυπόθυμη από ξέφρενα πάρτι. 
Μια μέρα βλέπεις τον εαυτό σου σαν μια αδίστακτη γυναίκα καριέρας που ταξιδεύει από χώρα σε χώρα για ν’ αποθεώσει όλος ο πλανήτης το ταλέντο της και την επόμενη στιγμή είσαι μια νοικοκυρά που της αποθεώνουν τα κανελόνια.
Πολεμάς τη γήρανση και την κακή υγεία με yoga, βιταμίνες μπρόκολα και ρόδια και ταυτόχρονα κατεβάζεις κουτιά με γεμιστά μπισκότα ανάμεσα σε τσιγάρα και ποτά. Υπάρχουν στιγμές που είσαι η μισή χαρούμενη και η άλλη μισή σε απόγνωση. 
Θέλεις να ξεσκίσεις με λύσσα μια αλμυρή τυρόπιτα και συγχρόνως να καταπιείς αμάσητο ένα ηφαίστειο σοκολάτας.  Λατρεύεις κάποιον και την ίδια στιγμή σε θυμώνει τόσο, που θες να του ξεριζώσεις τα μάτια και να παίξεις βόλους.
Ο ένας εαυτός σου είναι συνήθως πιο κουλ, πιο ώριμος και συνειδητοποιημένος. Ο άλλος φοβάται κάπως να μεγαλώσει και σε κρατάει ένα βήμα πίσω.
Τις πιο πολλές μέρες εύχεσαι να ψόφαγε ο ένας και να σ’ αφήσει στην ησυχία σου παρέα με τον άλλον. Και κάθε φορά που επιλέγεις κάτι, σκέφτεσαι όλες τις επιλογές που αυτομάτως χάθηκαν.
Στην τελική, μπορεί να φταίει ότι έχεις όλους τους πλανήτες σου στο Δίδυμο, αν και πιθανότατα, υπάρχει "κάτι πιο βαθύ που σε λερώνει".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου