Τετάρτη, 12 Οκτωβρίου 2011

Αρρωστήσαμε!

 Πώς είμαστε σήμερα Blooperάκια; Εγώ όχι και τόσο τέλεια! Την Παρασκευή ξύπνησα μέσα στη νύχτα με συνάχι, ενοχλήσεις στο λαιμό και ένα βάρος στο στέρνο και όλα αυτά τα τρομακτικά, ξέρετε, σαν να έχεις κάτι βαρύ πάνω στην καρδιά σου κλπ κλπ. Βέβαια, μόλις άνοιξα τα μάτια μου, κατάλαβα ότι πάνω στο στέρνο μου καθόταν ο σκύλος μου, οπότε έμεινα με το συνάχι και τον πονόλαιμο. Ο οποίος εντωμεταξύ, την επόμενη μέρα κατέληξε σε βήχα και είπα να δω τι συμβαίνει. Έτσι, πήρα τηλέφωνο τη γιατρό να περάσει να με εξετάσει. Μετά από λίγη ώρα, 4 πυροσβεστικά οχήματα και 5 ασθενοφόρα βρέθηκαν έξω από το σπίτι. Μπαίνουν μέσα, και με ένα τσεκούρι σπάνε την πόρτα! Και να πεις ότι δεν ήταν ανοιχτά! Δεν καταλαβαίνω γιατί έκαναν κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων. Μετά άρχισαν τις συνήθεις ερωτήσεις που κάνουν όπως: "Τι ακριβώς νιώθετε;" "Πότε άρχισαν τα συμπτώματα;" "Μου δανείζεις 50 ευρώ;". Συγγνώμη, αυτό ήταν ερώτηση της αδερφής μου! Παρενέργειες από τα φάρμακα!
Τουλάχιστον βγάλαμε
αναμνηστικές!!!
 Την Κυριακή, λοιπόν, ξαναπήρα τηλέφωνο τη γιατρό, όχι τίποτε άλλο, αλλά αυτή και οι νοσοκόμες της είναι πολύ ωραίες και να...καταλαβαίνετε...ΝΟΣΟΚΟΜΕΣ;! ε;! ε;! χαχα! Anyways...Το θέμα είναι ότι τα συμπτώματα συνέχισαν. Δεν μπορώ να καταλάβω. Η γιατρός ήρθε, με εξέτασε, τη βοήθησαν οι νοσοκόμες, μετά ντύθηκα, ντύθηκαν κι αυτές και μου πήραν από 100 ευρώ!  Έτσι, μιας και τα πράγματα δεν γίνονταν καλύτερα, είπα να περάσω από τον επί χρόνια οικογενειακό γιατρό μας. Τη Δευτέρα πήγα από το ιατρείο του, μπήκα μέσα, έβγαλα τα ρούχα μου και ο γιατρός μπήκε να με εξετάσει και...έπαθε σοκ! Αφού έριξα μια ματιά γύρω μου, κατάλαβα ότι είχα επισκεφτεί τον επί χρόνια οικογενειακό οδοντίατρό μας. Oups! WRONG DOCTOR!
 Αμέσως, βέβαια, έτρεξα στον παθολόγο, αλλά έπρεπε να περιμένω στην αίθουσα αναμονής, πράγμα το οποίο με κάνει να νιώθω άβολα. Παντού μικρόβια, δε μπορείς να αγγίξεις τίποτα και όλα τα βιβλία "Μάθε τα χρώματα με τα ζουζούνια" είναι κατειλημμένα από τα 7χρονα! Είναι τόσο βαρετά να περιμένεις το γιατρό. Και τα περιοδικά είναι είναι τόσο μα τόσο παλιά. Σύμφωνα με το People που διάβαζα, η Άννα Βίσση κάνει καριέρα. Φαντάσου για πόσο παλιά μιλάμε! (κακία). Εγώ πάντως, διασκεδάζω στην αίθουσα αναμονής με το να μαντεύω τι έχουν οι άλλοι ασθενείς. Αποφάσισα να ερευνήσω από τι πάσχει η κυρία που καθόταν μπροστά μου. Την κοιτούσα και έλεγα "Χμ! Το δέρμα της είναι χλωμό, έχει τεράστιες σακούλες κάτω από τα μάτια της, έχει πεσμένο στήθος..." και τότε γυρνάει η κυρία και μου λέει "ΣΕ ΑΚΟΥΩΩΩ!".
 Το χειρότερο είναι ότι όταν γύρισα σπίτι βρήκα τη θεία μου να πουλάει τα πράγματά μου. Όταν με είδε, μου είπε με απογοήτευση: "Α! Επέστρεψες; Νόμιζα ότι θα έπαιρνε ο γιατρός και θα μας έλεγε τα ευχάριστα...Κρίμα!" Ώρες ώρες γίνεται πολύ αινιγματική...





Ένας υπερβολικός, που δεν ξέρει τι του γίνεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου