Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Γιατί έτσι λειτουργώ...


 Δεν ξέρω γιατί, αλλά έχω την ανάγκη να πω κάποια πράγματα. Γι αυτό θα ξεκινήσω και κάπως...απότομα.

 Ναι, γκρινιάζω πολύ. Γκρινιάζω όλην την ώρα. Αλλά γκρινιάζω όταν νιώθω ότι το δίκιο μου χάνεται, και όχι μόνο το δικό μου βέβαια. Το δίκιο γενικότερα. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, υπερασπιζόμουν τον πιο αδύναμο. Όχι ότι εγώ υπήρξα ποτέ ο πιο δυνατός. Ούτε καν. Αλλά υπήρξα πάντοτε ο πιο...ένθερμος. Ίσως και γι αυτό να επέλεξα πριν καιρό τη Νομική. Ειλικρινά, δεν μπορεί κανείς να μου κάνει τίποτα χειρότερο, παρά να στερήσει σε μένα ή στους γύρω μου το δίκιο. Εκεί εκνευρίζομαι. Γίνομαι άλλος άνθρωπος.

 Πολλά πράγματα με πειράζουν. Έχω δει πολλά να συμβαίνουν από άνθρωπο σε άνθρωπο και γι αυτόν το λόγο θέλω με τους ανθρώπους γύρω μου να είμαι ξεκάθαρος. Θέλω να ξέρω πότε, τι, και κυρίως γιατί τους πειράζει κάτι σε εμένα. Δέχομαι κάθε παρατήρηση, πάντα όμως με την αρμόζουσα, πλήρη επιχειρηματολογία. Και μπορώ να απαιτώ τη δυνατότητα να εκφράσω τις δικές μου παρατηρήσεις, αντιστοίχως βέβαια τεκμηριωμένες.  Δε γουστάρω ο άλλος να πει πίσω από την πλάτη μου ακόμη και το ότι έχω μια τρίχα πάνω στο πουκάμισό μου ή ότι έχω λίγο μαρούλι στο δόντι. Θέλω να έρθει να το πει σε εμένα γιατί εμένα αφορά.

 Κάτι ακόμη που με ενοχλεί είναι η ψευτιά. Και κυρίως όταν αυτή προέρχεται από άτομα που τα γνωρίζω καιρό (χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι τα γνωρίζω και καλά). Δε δέχομαι άτομα να μου πουλάνε μούρη τη στιγμή που ξέρω πολύ καλά ότι δεν έχουν τα προσόντα να κάνουν κάτι τέτοιο. Και μιλάω για τα άτομα μυθομανείς. Είναι τα άτομα τα οποία θα σου πουν ότι π.χ. ο πατέρας τους αγόρασε μία νέα BMW τη στιγμή που τον είδες χθες να πουλάει τσάντες μαϊμού στη λαϊκή (τραβηγμένο, αλλά μπορεί και να το ακούσω, ποτέ δεν ξέρεις). Βέβαια, η ψευτιά αυτή, μπορώ να πω δε βλάπτει τόσο, όσο το ψεύτικο και ύπουλο χαμόγελο και το ανάλογο ψεύτικο ενδιαφέρον. Όταν θες μια χάρη, έλα πες μου "Θέλω μια χάρη"! Ναι, το ξέρω ότι δεν θα σου την κάνω, αλλά οι πιθανότητες είναι μηδαμινές, όταν μου κοτσάρεις μπροστά το "Τι κάνεις; Καλά;" το οποίο, βέβαια, ακολουθεί ένα υπόκωφο "Έτσι ρωτάω, μην αρχίσεις να μιλάς, γιατί έχουμε και δουλειές..."
 Δε μπορώ να μη σκιαγραφήσω και τα άτομα τα οποία είναι τόσο κολλημένα είτε με κάποια άλλα άτομα είτε με καταστάσεις είτε με πεποιθήσεις. Παράδειγμα 1. Ο Πατάπιος (είπα να χρησιμοποιήσω ονόματα πιο...σπάνια) είναι κολλημένος με την Πουλχερία. Εάν η Πουλχερία του πει ότι έκοψε μια παρανυχίδα, είναι τόσο τραγικός που θα τη συγχαρεί, θα πει πόσο περήφανος είναι για αυτήν, μη σου πω θα τη βγάλει έξω και για φαΐ! Εάν, όμως, του πεις εσύ "Ξέρεις, κάνω μια προσπάθεια για να πετύχω το Χ, Ψ, Ω πράγμα", λόγω της ίδιας τραγικής του κατάστασης, θα αρχίσει να γελάει και να το θεωρεί αστείο αυτό που του είπες. Παράδειγμα 2. Η Μέλπω πιστεύει ότι η αγελάδες γαβγίζουν. Όση προσπάθεια και να κάνεις για να της εξηγήσεις ότι η αγελάδες δε γαβγίζουν, αλλά μουγκρίζουν, χάνεις το χρόνο σου. Το πολύ πολύ να κερδίσεις κανένα καντήλι που θα σου κατεβάσει ή κάνα πιάτο στο κεφάλι.
 Επίσης, υπάρχουν και τα άβουλα άτομα. Άτομα που ό,τι και να τους κάνεις, αυτά, επειδή θέλουν να προσαρμόζονται σαν το χαμαιλέοντα, να κάθονται ήσυχα ήσυχα σε μια μεριά και να αναλώνονται σε ό,τι το ανούσιο και εφήμερο υπάρχει, δε θα τους ενοχλήσει το οτιδήποτε. 
 Και για το τέλος, το καλύτερο. Εδώ είναι η σειρά που μιλάω για ανθρώπους φαντασμένους, που νομίζουν ότι πετυχαίνουν πράγματα με το να μην κάνουν τίποτα ουσιαστικό, που χλευάζουν ελεύθερα άλλους ανθρώπους (όχι εμένα -τουλάχιστον face to face-, γιατί ξέρω και απαντάω!), που τολμάνε και ειρωνεύονται, όταν ουσιαστικά η ειρωνεία είναι η ίδια τους η ύπαρξη, που λένε, λένε, λένε, ενώ δεν είναι σε θέση να κάνουν τίποτα. Ναι, αλλά επειδή δεν αξίζει να μιλήσω άλλο, αρκούμαι σε αυτές τις λίγες γραμμές!
 Πείτε το ξέσπασμα, πείτε το κακία, πείτε το όπως θέλετε. Αυτοί είναι μερικοί από τους τύπους ανθρώπων που δε θέλω να συναναστρέφομαι. Μάλλον το σημερινό, το έγραψα για να θέσω ένα προστατευτικό κάλυμμα στις νέες γνωριμίες που θα κάνω από δω και πέρα. Ποιος ξέρει, ίσως και να τα καταφέρω. Πάντα κοίταζα το χαμόγελο. Το μυστικό είναι στα μάτια. Εκεί κρύβεται η αλήθεια κι εκεί θα κοιτάζω από δω και πέρα.

Να είστε πάντα καλά και κυρίως
ΝΑ ΣΕΒΕΣΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ
Μην αφήνετε ΚΑΝΕΝΑΝ να σας "καβαλήσει"

6 σχόλια:

  1. ΕΙΛΙΚΡΙΝΙΑ, ΚΑΛΟΣΥΝΗ!!! :DD

    Θα τονίσω [συμφωνόντας, βέβαια] αυτό που είπες για το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι κρίνουν.. ενώ δεν είναι σε θέση να το κάνουν.. και μάλιστα όταν οι ίδιοι έχουν τις ανάλογες συμπεριφορές από αυτές που κατακρίνουν!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαίρομαι για 2 λόγους....
    1) Που το εκτίμησες
    2) Που δεν έχεις ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ με το παρόν άρθρο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ηταν ωραίο, ειλικρινές, ήταν εσύ!!
    Η φράση που αγάπησα "το μυστικό είναι στα μάτια". Εκεί νομίζω είναι η αλήθεια των συναισθημάτων του άλλου, του οποιοδήποτε άλλου.
    Φιλιά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ευχαριστώ! Ήταν κάτι της στιγμής, αλλά παράλληλα και κάτι που σκεφτόμουν καιρό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τι γλυκός που είσαι!! Ειδικά τα παραδείγματα σου με ξετρέλαναν <3

    Και λίγο σοβαρά...αυτό το μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις.. Τα ψέματα είναι ψέματα ανεξαρτήτως το πόσο μεγάλα η μικρά είναι..δύσκολα καταλαβαίνεις πότε κάποιος προσποιείται και σε "κοροϊδεύει" βγάζοντας μια ψεύτικη εικόνα ή κοροϊδεύοντας σε κυριολεκτικά χωρίς να έχει το θάρρος να έρθει να σε κριτικάρει μπροστά σου μα προτιμά τις πισώπλατες μαχαιριές επειδή ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΣ να έρθει να σε βρει και να σου πει τι τον ενοχλεί πάνω σου ή στην συμπεριφορά σου.

    Ξεροκέφαλοι και κομπλεξικοί άνθρωποι υπάρχουν πολλοί και βρίσκονται παντού. Κάτω από κάθε πέτρα. Αυτό που έχει σημασία είναι ποιους εμπιστευόμαστε και με ποιους συναναστρεφόμαστε στην καθημερινή μας ζωή και όχι μόνο.
    Και όπως είπε ο Νότης παραπάνω για τον Στέφανο, εγώ δεν μιλάω μεν συγκεκριμένα αλλά χαίρομαι που οι φίλοι μου δεν ανήκουν σε τέτοιες κατηγορίες ανθρώπων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή