Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Στην Λιληπούπολη δεν είναι πάντα ωραία..

Έχω μάθει να είμαι θετικός άνθρωπος και πάντα αισιόδοξος. Αλλά πάντα υπάρχουν κάποιες μέρες μέσα στον μήνα, 3-4 όπως η γυναικεία περίοδος αλλά στον ψυχολογικό τομέα, όπου στην λιλιπούτεια διάθεση μου επικρατεί η κόλαση. Πέφτεις ψυχολογικά, σου φταίνε τα πάνντα, πιστεύεις ότι τα κάνεις όλα λάθος και ότι είσαι αποτυχημένος. Χθες για παράδειγμα είχαμε αγώνα. Με έβαλε λίγο, εννοώντας 7-8 λεπτά σε ένα ντέρμπι(60-59 νικήσαμε). Το θέμα δεν είναι αυτό για εμένα, είναι ότι έβλεπα τον προπονητή μου επιδεικτικά να αρνείται να με βάλει, και να προτιμάει άτομα στην θέση  μου τα οποία δεν πήγαιναν προπονήσεις και ήταν αλλού για αλλού. Δεν το καταλαβαίνω αυτό. Επειδή δεν έμαθα να είμαι ο πρώτος σκόρερ, επειδή έμαθα να δίνω την μπάλα και επειδή έμαθα να προτιμώ την καλή άμυνα δεν μπορώ να παίζω σε τέτοια παιχνίδια; Πηγαίνω επί 1.5 μήνα σε κάθε προπόνηση και ξεσκίζομαι σε σημείο να γυρνάω να λέω ότι δεν έχω ανάσες, για να με απορρίπτει έτσι στεγνά; Τόσο πολύ μας νοιάζει η νίκη σε αυτήν την ρημαδοζωή;; Ήμαρτον.! Μας έλεγαν από μικρούς να αγωνιζόμαστε για να περνάμε καλά, και πλέον επδιώκοντας την νίκη κάνουμε τα πάντα;

Πείτε μου ένα λόγο να πηγαίνω προπονήσεις εκτός από αυτόν "Πήγαινε για να γυμνάζεσαι και να περνάς καλά"

Δεν είμαι κακομαθημένος και ξέρω να μετράω τις δυνάμεις μου, αλλά ξέρω πότε δεν πάει κάτι καλά..

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου