Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Όταν 1+1=0

 Υπάρχουν στιγμές που η ιδέα του χωρισμού γυροφέρνει στο μυαλό σου, αλλά δεν είσαι σίγουρος για το ποιο θα πρέπει να είναι το επόμενο βήμα σου. Το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πάρεις ένα διάλειμμα από τη σχέση αυτή για να βάλεις τα πράγματα κάτω και να βρεις λίγο χώρο για τη λογική μέσα στο κουβάρι του συναισθήματος. Τότε είναι που σκέφτεσαι ότι το να μείνεις μόνος, έστω και για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα δεν είναι τελικά τόσο κακή ιδέα. Αντιθέτως, μπορεί και να είναι η καλύτερη επιλογή που είχες κάνει ποτέ στη ζωή σου. 
 Πρέπει να καταλάβουμε, όσο δύσκολο κι αν είναι, ότι κάποιες σχέσεις καλό είναι να τελειώνουν. Δε λέω ότι είναι εύκολο. Εξάλλου στα λόγια όλοι καλοί είμαστε, αλλά αν το δεις απομακρυσμένα και πιο αντικειμενικά, υπάρχουν καταστάσεις, όπου ίσως θα ήταν καλύτερα απλά να έλεγες ένα «αντίο» στο σύντροφο σου, για το καλό και των δύο. Πότε όμως πρέπει να τελειώσει μια σχέση; Ποιες είναι αυτές οι καταστάσεις που οδηγούν στο χωρισμό; Κυρίως, όταν, παρ' όλο που αγαπάς ακόμη το άλλο σου μισό, αισθάνεσαι ότι δεν έχει να προσφέρει τίποτα παραπάνω αυτή η σχέση σε κανέναν από τους δύο, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες για να είστε και πάλι μαζί.
 Όταν έχει φύγει ο έρωτας, έστω και από την μία μεριά μόνο. Μπορεί να αγαπάς ακόμη, αλλά να μη νιώθεις έρωτα για τον άλλο. Γιατί, αν ένα τέτοιο αίσθημα φύγει, έχει χαθεί μαζί του και όλη η σχέση. Στο τέλος, οι εντάσεις και οι τσακωμοί θα είναι κάτι το αναπόφευκτο. Εξάλλου, το να παραμένεις σε μια σχέση, όπου δεν υπάρχει κάτι άλλο παραπάνω να δώσεις, είναι κοροϊδία και για τον ίδιο σου τον εαυτό, αλλά ακόμη πιο πολύ και για τον άλλο. Και εφόσον τον αγαπάς και θες ό,τι το καλύτερο γι αυτόν, πρέπει να έχει επίγνωση της κατάστασης.
 Μένοντας σε μια σχέση στείρα, είναι σαν να δίνεις παράταση σε έναν αγώνα ήδη προεξοφλημένο. Είναι σαν να εμποδίζεις μια πληγή να κλείσει. Όσο πιο γρήγορα αφαιρέσεις το "τσιρώτο" από την "πληγή" τόσο πιο σύντομα θα μπορέσει αυτή να επουλωθεί στον καθαρό αέρα. Το θέμα βέβαια είναι να έχεις σκεφτεί πρώτα, αν πραγματικά θες κάτι τέτοιο, γιατί λέγοντας γρήγορα, δεν εννοώ βιαστικά. Εννοώ άμεσα και αμέσως μετά το διάλογο που θα έχεις κάνει με όλες τις πτυχές του εαυτού σου.
 Και πάντα φυσικά το σημείο όπου κολλάς είναι ο πόνος που ενδέχεται να προκαλέσεις. Ή  μάλλον, όχι ενδέχεται, είναι σίγουρο. Αλλά, τι νομίζεις είναι χειρότερο; Ο παροδικός πόνος που θα προξενήσεις με το να εξηγηθείς και να δώσεις στον άλλο την ευκαιρία να βρει αλλού αυτό που αναζητά (αν και στην αρχή θα είναι δύσκολο) ή ο πόνος και η στεναχώρια που θα προξενείται σιγά σιγά και που θα οδηγήσει σε τεράστιους τσακωμούς και στο τέλος σε έναν άσχημο χωρισμό που θα ξεπεραστεί δύσκολα;

 Και κάτι τελευταίο. Σε ένα ζευγάρι, πράγματα δίνουν και οι δύο. Και οι δύο αγάπησαν, και οι δύο πόνεσαν, και οι δύο ένιωσαν. Κανείς, λοιπόν, δεν έχει το δικαίωμα να ισχυριστεί πως το άτομο που αποφάσισε να πει πως δεν έχει κάτι παραπάνω να δώσει ή να πάρει και έτσι φεύγει από τη σχέση, δεν αγάπησε ή αγάπησε λιγότερο. Μόνο ο ίδιος ξέρει.
Ένας υπερβολικός, που δεν ξέρει τι του γίνεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου