Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Aθήνα,αγάπη μου!


Η Αθήνα... Η Αθήνα έχει κάτι που σε κάνει να τη μισείς και συγχρόνως να την αγαπάς. Κάτι που σε κάνει να θες να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς και συγχρόνως να μην μπορείς να την αφήσεις!
 Η Αθήνα είναι μια πόλη απρόβλεπτη. Ίσως η πιο απρόβλεπτη πόλη που θα συναντήσετε ποτέ. Ξυπνάς το πρωί. Mια ωραία ηλιόλουστη μέρα σε περιμένει, χαμογελάς ευχαριστημένος και λες ας κατέβω κέντρο για ένα καφέ. Παίρνεις το ωραίο σου λεωφορείο, τις μέρες που υπάρχει βέβαια, γιατί 2-3 φορές την εβδομάδα έχει απεργία -καθιερωμένο πλέον- και περιμένεις να φτάσεις στον προορισμό σου. Δεν τα καταφέρνεις όμως! Κάπου στα μισά της διαδρομής σε κατεβάζει ο οδηγός γιατί γίνεται πορεία. Πάει να σου χαλάσει η διάθεση. Αλλά λες όχι. Ας κάνω με τα πόδια το υπόλοιπο της διαδρομής. Αρχίζεις να περπατάς μήπως και φτάσεις στην ώρα σου. Και τσουπ η πορεία μπροστά σου. Όχι, είπα διάθεση, δεν θα χαλάσεις! Συνεχίζεις το δρόμο σου, κάπου ανάμεσα σε δακρυγόνα, μάρμαρα που αιωρούνται, μορφές γεμάτες μίσος, μπάτσους από 'δω, μπάτσους από 'κει, προσπαθώντας να κάνεις το μυαλό σου να μην σκέφτεται αυτό το χάος -πράγμα μάλλον αδύνατο. Τουλάχιστον προσπαθείς. Έχεις και 'συ το δικαίωμα μια φορά στο τόσο να ζεις στο μικρόκοσμό σου. Kαι στο κάτω-κάτω έχεις το δικαίωμα να πιεις με την ηρεμία σου αυτόν τον γαμημένο τον καφέ!


Απρόβλεπτη αλλά συγχρόνως αναμενόμενη. Η Αθήνα σου παρέχει μια μαγική συνήθεια που δε μπορεί να σε κουράσει ποτέ. Έχει τα πιο καταπληκτικά μέρη, τα πιο ιδανικά σημεία για να ηρεμήσεις, να χαλαρώσεις, να διαβάσεις, να περπατήσεις, να δεις το ηλιοβασίλεμα, να διασκεδάσεις, να χορέψεις. Από την πολυσύχναστη Ερμού, μπορείς να βρεθείς Μοναστηράκι, ή ακόμα καλύτερα Πλάκα. Εκεί μεταφέρεσαι σε μια άλλη εποχή. Είναι σαν να μη ζεις στον 21ο αιώνα. Νιώθεις φιγούρες γύρω σου να κινούνται, αλλά δεν κοιτάς. Είσαι εσύ και η μαγεία που ζεις. Πίνεις τον καφέ σου στην Κλεψύδρα και νιώθεις σα να έχει σταματήσει ο χρόνος κάπου στο παρελθόν. Δεν ξέρεις που ακριβώς. Νιώθεις όμως να έχεις μεταφερθεί συμπαντικά, κάπου αλλού. Σίγουρα όχι στην Αθήνα που περιέγραψα πριν. Προχωράς λίγο παραπάνω και βρίσκεις τον βράχο της Ακρόπολης. Νιώθεις δέος. Τα κόκκαλα του Αριστοτέλη και του Σωκράτη να τρίζουν. Πατάς τα μέρη που πάτησαν, είσαι στο μέρος που υπήρξαν, φιλοσόφησαν, δίδαξαν, και νιώθεις δέος. Δέος και ντροπή. Ντροπή για όλα αυτά που συμβαίνουν από κάτω.


Προχωράς. Και αν το έχεις ψάξει το θέμα, αν θέλεις, και έχεις χρόνο για μια άσκοπη (;) περιπλάνηση, βρίσκεις τα Αναφιώτικα. Λίγοι νομίζω είναι αυτοί που τα έχουν ανακαλύψει. Αθηναίοι σου λέει μετά. Και δεν ξέρουν την ίδια την πόλη τους. Καλό το Κολωνάκι, δε λέω, έχω φάει τα χρόνια μου εκεί πέρα, καλή και η Κηφισιά και το Κεφαλάρι, καλή και η Γλυφάδα. Αλλά η ομορφιά δεν βρίσκεται εκεί. Η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα. Βρίσκεται εκεί που είναι οι λίγοι. Ίσως τελικά αυτό να είναι και το κάτι παραπάνω που έχουν αυτά τα μέρη. Είναι που τα έχουν ανακαλύψει λίγοι. Είναι που είναι μοναδικά. Αγαπώ το Γκάζι και (λατρεύω) το Gazi College! Το Θησείο και το Αθηναίων Πολιτεία, το Κολωνάκι και το Σκουφάκι ή το Rosebud. Αλλά και πάλι, δεν θα άλλαζα μία βόλτα στον Εθνικό Κήπο ή το Ζάππειο. Ένα καφέ στο βάθος κήπος, -όποιος δεν έχει πάει δε ξέρει τι χάνει- και σίγουρα δε θα άλλαζα ένα καφέ στα Starbucks του Μοναστηρακίου, συγκεκριμένα. Έχουν
ένα μυστικό, που λίγοι το ξέρουν. Δε θα σας το πω. Θα σας αφήσω να το ανακαλύψετε μόνοι σας.


Η δε μαγεία που προσφέρεται μέσα από την πολιτισμική ζωή αυτής της πόλης, είναι αυτή που κάνει τη διαφορά. Μπορεί η ομορφιά να είναι στους δρόμους, αλλά δεν έχει να ζηλέψει τίποτα, από την ομορφιά που σου προσφέρει ένα θέατρο, μια συναυλία, ή απλά μια μουσική σκηνή. Όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες που θαυμάζουμε, που με τα τραγούδια τους ερωτευόμαστε, χωρίζουμε, συγκινούμαστε, ζούμε. 'Ολοι αυτοί για εμάς είναι απλά μια ανάσα. Μια απόφαση να περάσεις το Σάββατό σου στο Σταυρό του Νότου, ή να πας μια βόλτα από την Τεχνόπολις-Γκάζι, που τους καλοκαιρινούς μήνες πάντα έχει μια συναυλία να σου φτιάξει τη διάθεση!


Και κάπως έτσι περνούν οι μέρες στην Αθήνα. Μπορεί να βγεις έξω και να συναντήσεις πολλά. Διαδηλωτές στους δρόμους, αναρχικούς να βάφουν τοίχους, αστυνομικούς σε κάθε γωνία, μετανάστες να τρέχουν με την πραμάτεια στους ώμους, αστέγους σε χαρτόκουτα. Μπορεί όμως να συναντήσεις και το άπειρο. Να περιορίσεις τη ματιά σου στον Παρθενώνα, τη φύση, τον καστανά, τον καλλιτέχνη του δρόμου, την απέραντη θέα ανεβαίνοντας απλά μέχρι το Λυκαβηττό. Εσύ διαλέγεις. Πάντα εσύ διαλέγεις. Τι θα δεις και πως θα το δεις. Τα πάντα είναι θέμα οπτικής γωνίας. Ακόμα και η Αθήνα.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου