Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Είχα τ' όνειρο μου,το ποδήλατό μου κι όλα έμοιαζαν σωστά


Θα ήθελα να σας περιγράψω τις συγκλονιστικές μου ιστορίες με το ποδήλατο.Ναι, όπως μάλλον ξέρεις ή φαντάζεσαι εδώ πέρα έχουν πολλά ποδήλατα.Όταν λέω πολλά,ΟΛΟΙ έχουν ποδήλατο.Είναι σαφώς περισσότερα από τα αυτοκίνητα, οι ποδηλατόδρομοι είναι παντού,αλλά guess what,είναι πολυσύχναστοι.
Φωτάκια ποδηλάτου,τσάντες ποδηλάτου,κλειδαριές,ειδικές θέσεις,φανάρια για ποδήλατα και ούτω καθεξής.
Ε λοιπόν γιατί τα λέω όλα αυτά; Γιατί είχα να κάνω ποδήλατο εδώ και κάτι  χρόνια!Ήμουν πιτσιρίκι, έκανα λίγο στην πλατεία και στο νησί,μετά δεν...!Το αποτέλεσμα ήρθε άσχημο μετά από τόσο καιρό σε μια άλλη πόλη, με εμένα να πασχίζω να μάθω από την αρχή.Τελικά, για να ξέρετε, όντως δεν μπορείς να ξεχάσεις να κάνεις ποδήλατο, δεν μπορείς να ξεχάσεις την ισορροπία.Αλλά απλά ΔΕΝ είσαι τόσο καλός γιατί ακόμα χέζεσαι πάνω σου.
Τι εννοούν καλός στην Καρδίτσα;
Ε μωρέ απλά πράγματα.
Ο απλά τώρα-ξανακάνω-ποδήλατο-μετά-από-καιρό μπορεί να πάει ευθεία,μπορεί να στρίψει,μπορεί μετά από προσπάθεια να ανέβει κάτι εξαντλητικές ανηφόρες(Μην ακούτε αυτά τα ΨΕΥΔΗ,δεν είναι όλα επίπεδα εδώ πέρα!!),μπορεί να μάθει να σταματάει στα φανάρια και να ξεκινάει με το μπούγιο,τους πεζούς ΚΑΙ ΤΑ λεωφορεία να περνάνε ξυστά δίπλα του,θα συνηθίσει σιγά σιγά να οδηγάει στη βροχή και να μην βλέπει μπροστά του,θα συνηθίσει τον αέρα,που να λέμε την αλήθεια,από όποια κατεύθυνση και να πηγαίνεις σου έρχεται στη μούρη και παγώνεις.Θα οδηγήσει ακόμα και μεθυσμένος στις 5 το χάραμα χωρίς φώτα (εννοείται μαζί με άλλους πάντα!).

Αλλά ο βλάχος..Εκεί να δεις.Οδηγάνε χωρίς χέρια,οδηγάνε και συγχρόνως κρατάνε την ομπρέλα,οδηγάνε με τα ΠΟΔΙΑ,οδηγάνε και ο άλλος πηδάει κυριολεκτικά την ώρα που τρέχουν στην σχάρα από πίσω.Οδηγάνε,οδηγάνε και συγχρόνως καπνίζουν.
Οι δε γυναίκες,δεν πα να ναι και 50 χρονών; Το μαλλί φτιαγμένο, τα τακούνια στην πένα,η φούστα όλα μια χαρά. Κατεβαίνουν και είναι κομπλέ.

Εγώ γιατί ρε φίλε όταν κατεβαίνω μετά από βροχή από το γαμωποδήλατο είμαι σα σκατά; Η μάσκαρα έχει ξεχυθεί παντού, τα ρούχα είναι βρεγμένα μέχρι το κόκκαλο, το μαλλί δεν το περιγράφω καν.
Αυτές ΚΙΟΥΡΙΕΣ.

Αν μου έλεγες ότι σ'ένα χρόνο από τώρα θα σαι στη Καρδίτσα,θα κάνεις ποδήλατο στις 6.30 το πρωί μες στο σκοτάδι,μετά από ένα σωρό ποτά και μπύρες,φορώντας φόρεμα και ψηλά τακούνια,..θα σου λεγα με το συμπάθειο κιόλας, την παλεύεις ΚΑΘΟΛΟΥ; Αλήθεια, εδώ την παλεύουν καθόλου;
Για την ιστορία:
1.Μια φορά πήγε να με πατήσει λεωφορείο,επειδή δεν σταμάτησα στο κόκκινο φανάρι.(Κλασσικός ελληνάρας,έλα μωρέ δεν περνάει κανείς,πάμε!ΜΠΑΜ από το πουθενά στρίβει ένα λεωφορείο!)
2.Άλλη μια φορά πάλι στο φανάρι,ήθελα να προσπεράσω όλα τα ποδήλατα μπροστά μου και να τρέξω επειδή ήταν πράσινο.Ε, να μωρέ έπεσα πάνω σ'ένα πεζό, και για να μην τους πάρω όλους παραμάζωμα έπεσα σ'ένα ποδήλατο και μετά έπεσα κάτω. άλλα ντάξει ούτε γάτα ούτε ζημιά.
3.Και άλλη μια φορά,όταν ήμουν στη πλατεία,ζαλισμένη από τις μπύρες παραλίγο να πέσω πάνω στο συντριβάνι,άλλα τελικά έχω καλά αντανακλαστικά.
Το άλλο μελανό σημείο είναι  οι κλεψιές. Γυρνάς να το πάρεις και είσαι συνέχεια "κάνε να ναι εκεί,κάνε να ναι εκεί".Απλά ελπίζεις.
Επίσης όλοι εχουμε καταπληκτικά ποδήλατα.Είναι μεταχειρισμένα,μάλλον κλεμμένα, οπότε σε μερικά τα φρένα δεν πιάνουν,άλλα δεν έχουν φώτα,συνήθως σπάνε τα λάστιχα,χαλάνε οι κλειδαριές και λοιπά ωραία.


Υ.Γ. I LOVE IT HERE!!! μην ακούτε τη μίρλα, απλά όλοι γουστάρουμε να γκρινιάζουμε,ειδικά για τον καιρό εδώ πέρα. 
Αφού κατάφερα να κάνω κι αυτό δεν φοβάμαι τίποτα στη ζωή μου!χαχαχαχα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου