Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

'Eχουμε επισκέπτες!

Μπορεί να έχει ξεκινήσει εδώ και λίγες βδομάδες, αλλά δεν έχει δημοσιοποιήσει ακόμη το blog της. Ο λόγος για την Ιρίνα, την αδελφή μου "κατά βούλησιν". Ξέρετε, τα αδέρφια που επιλέγουμε εμείς στη ζωή. Σας παραθέτω, λοιπόν, αγαπημένα Blooperάκια, ένα άρθρο της, που πιστεύω θα σας αρέσει πολύ...

Απρόοπτα ζωής  
Δύσκολος ο έρωτας.... Τι να γίνει... Αποτελεί μέρος της ζωής μας και ο πόνος. Πονάς αλλά συνήθως υπάρχει κάποιος για σένα εκεί. Υπάρχουν φορές που αυτός ο κάποιος δεν είναι αυτός που θέλεις, αλλά εκείνη τη στιγμή φαίνεται ποιος υπάρχει εκεί για σένα να σε υποστηρίζει και ποιος απομακρύνεται γιατί δεν έχει όρεξη για τα δικά σου προβλήματα. Εξίσου δύσκολο πράγμα είναι και οι φιλίες. Η απόλυτη αφοσίωση, αλλά και η απόλυτη προδοσία. Υπάρχουν φορές που δε βλέπεις αυτό που πραγματικά είσαι. Προσδοκάς πράγματα που δεν ταιριάζουν καθόλου με τον χαρακτήρα σου. Πράγματα που υπό άλλες συνθήκες δε θα επιθυμούσες ποτέ. Τότε είναι που ανακαλύπτεις ότι τελικά ποτέ δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλεις, αλλά πας στα τυφλά και με βάση εκείνη την απειροελάχιστη χρονική στιγμή. Ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν ήξερες μέχρι τότε. Μπορεί τελικά να μάθεις ότι μπορείς να πληγώνεις και συναισθήματα άλλων. Και ότι, για πρώτη φορά στη ζωή σου δεν αισθάνεσαι και τόσο άσχημα. Σκέφτεσαι ότι μέχρι στιγμής έκανες πράγματα που ευχαριστούσαν τους άλλους περισσότερο απ' ότι ευχαριστούσαν εσένα. Όταν η απογοήτευση του έρωτα χτυπά την πόρτα σου, δε θέλεις να ανοίξεις. Χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο και εθελοτυφλείς. Λες ότι δε συμβαίνει σε σένα αυτό. Αλλά τελικά δεν έχεις άλλη επιλογή.... Και τότε, αρχίζουν τα πάντα να καταρρέουν γύρω σου. Ακόμη και το πιο αθώο και ειλικρινές αίσθημα το κατακρίνεις. Όταν ακόμη ήμασταν μικρά παιδιά και μαθαίναμε για την αγάπη και τον έρωτα, κανένας δε μας είχε προειδοποιήσει ότι πονάει. Καίει τα σωθικά σου, σε πνίγει και προσπαθείς μάταια να γλιτώσεις, να πάψεις να αισθάνεσαι, γιατί δεν αντέχεις τόσο πόνο, τόση απογοήτευση. Όλοι σου φταίνε, όλοι είναι ύποπτοι. Όλα γύρω σου γυρίζουν, παύει να κυριαρχεί η πραγματικότητα και τελικά παραδίνεσαι σε μια μέτρια ζωή, με μέτρια αισθήματα γιατί δεν έχεις μάθει πως είναι τελικά να αγαπάς και να σε αγαπάνε. Ναι, καμιά φορά υπάρχει και καλό τέλος. Βρίσκεις κάποιον που υπερβαίνει το μέτριο, σε κάνει να αισθάνεσαι ότι υπάρχεις κι εσύ ανάμεσα στους 7 δις ανθρώπους της γης και ότι- τι παράξενο - κάπου βαθιά μέσα σου υπάρχεις εσύ που έχεις απεγνωσμένα ανάγκη την αγάπη του άλλου. Αρχίζεις να χρωματίζεις τη ζωή σου με διαφορετικά χρώματα. Ο Λεο Μπουσκάλια λέει ότι δεν έχει σημασία αν μέχρι στιγμής ζωγράφιζες τη ζωή σου με τα πιο γκρίζα χρώματα. Μπορείς πάντα να ξεκινήσεις από την αρχή, εμπλουτίζοντας την παλέτα της ζωής σου με πιο ζωηρά χρώματα. Μάλλον έχει δίκιο. Αλλά θέλεις κάποιον εκεί για σένα. Να ελπίζει για σένα. Να παλεύει για σένα. Να σε αγαπά. Η αγάπη έχει πολλές μορφές. Αρκεί να ξέρεις που θα την αναζητήσεις και με ποια μορφή σε αγκαλιάζει κάθε φορά. Έχε τα μάτια σου ανοιχτά. Πολύ πιθανών υπάρχει κάτι καλό για σένα εκεί έξω.....

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου