Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος

Από την Έλενα Ζέμπη


Κι ίσως έρχεται μια ώρα που προσπαθείς να προσφέρεις χαμόγελο σε αυτόν που σε πλήγωσε ή προσπαθείς να παρηγορήσεις αυτόν που σε απογοήτευσε ή που ενθαρρύνεις αυτόν που σε αρνήθηκε. 
Το να αποκαλύψω ένα υπέροχο φεγγάρι σε κάποιον που κάποτε με λύπησε, μου έδωσε μια μικρή χαρά, από αυτές που σπανίζουν και τις ψάχνω απεγνωσμένα. Τα μαθήματα ζωής που πήρα μέσα από την άσχημη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου είναι για μένα ανεκτίμητα. Πολλές στιγμές έχω πιάσει τον εαυτό μου να ευχαριστεί αυτόν τον άνθρωπο, γιατί μου έδειξε πόσο άσχημος είναι ο εγωισμός, πόσο άτοπο είναι να θεωρείς τους ανθρώπους δεδομένους. Μέσα από δικά του λάθη και εν τέλη μέσα από μια απαράδεκτη συμπεριφορά προς εμένα, εγώ έμαθα. 
Κι όταν το συνειδητοποίησα, σαν να χαμογέλουσα πια περισσότερο, σαν να γαλήνεψα περισσότερο. Και του χαμογέλασα ένα υπέροχο φεγγάρι. 



Ποτέ δεν αρνήθηκα ότι είμαι ένας άνθρωπος γεμάτος φόβο. Όμως ως στάση ζωής επέλεξα τη συνεχή πάλη ενάντια στο φόβο. Πάντα με αισιοδοξία. Εξάλλου το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι να μου βγει και πάλι σε κακό. Μα δε βαριέσαι... τουλάχιστον θα έχω να θυμάμαι.


Έπιασε βροχή τώρα. Από το πρωί παιδεύεται με μαύρα σύννεφα και μπουμπουνιτά. Άραγε εκεί τι καιρό κάνει;

Χθες το βράδυ όταν ξάπλωσα σου έκανα χώρο στο κρεββάτι.
Και πίστεψα ότι θα έρθεις να ξαπλώσεις με προσκέφαλο το μπράτσο μου.
Και εγώ θα σε νανούριζα χαϊδεύοντας τα κοντοκουρεμένα μαλλιά σου με ένα τραγούδι.



Το μαξιλάρι μου βράχηκε λιγάκι.




Πραγματικά, αυτή τη φορά δε φταις εσύ καθόλου που θ' αργήσεις.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου