Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος

Την αίσθηση του κενού πόσες φορές την είχατε στην ζωή σας;;
Όχι κενός από συναισθήματα, φίλους, οικογένεια...
Ένα άλλο κενό, πιο καταλυτικό.Πιο καταστροφικό.
Με πιάνει ώρες ώρες...
Μικρότερη είχα την αίσθηση ότι χάνεται η γη κάτω απ τα πόδια μου, ότι έρχεται η συντέλεια του κόσμου, ότι δεν μ αγαπάει κανένας, ότι θα μείνω μόνη μου, ότι, ότι, ότι...

Δεν έγινε τίποτα από αυτά και πλέον σε ένα τέτοιο κενό αντιδράω κάπως παράδοξα.
Το αντιμετωπίζω.
Αν ήμουν ψυχολόγος θα με είχα διώξει από πελάτη,
αν ήμουν ψυχίατρος θα μου χορηγούσα ό,τι πιο δυνατό υπάρχει.

Τα περισσότερα απ όσα γίνονται και μας συμβαίνουν είναι απλά.
Τόσο απλά που αρνούμαστε να δεχτούμε την απλότητα τους και τα περιπλέκουμε, τα μπλέκουμε και στο τέλος δεν μπροούμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Ανάλυση κάθε λέξης, φράσεις, τόνου φωνής, σημείων στίξης του άλλου για να βγάλουμε το πιο απλό συμπέρασμα το οποίο είναι το νόημα των λέξεων.
Σε κάθε μικρή ή μεγάλη αποτυχία χάνεται ο κόσμος ενώ στην πραγματικότητα και λίγο αργότερα καταλαβαίνεις εύκολα ότι δεν είχε χαθεί παρά ένας κόκκος απ την άμμο.

Γι αυτό οι σχέσεις έγιναν περίπλοκες,
Γι αυτό δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε.
Γι αυτό αγαπάμε με όρους.
Γι αυτό διαλέγουμε πάντα τα λάθος.
Γι αυτό το βράδυ πριν κοιμηθούμε κλείνουμε γρήγορα τα μάτια, για να μην προλάβουμε να αναμετρηθούμε με τους εαυτούς μας.
Γι αυτό πληκτρολγούμε ακατάπαυστα και έχουμε Internet στο κινητό.
Γι αυτό ζούμε με αυταπάτες.
Γι αυτό αργά καταλαβαίνουμε ότι προσποιούμασταν τον λάθος άνθρωπο και ότι αυτός που πραγματικά είμαστε είναι πολύ καλύτερος.


Και μην ρωτήσεις πως συνδέεται η αρχή με το τέλος του ποστ.
Δεν ξέρω.
Ίσως συνδέεται, ξέρεις, σ εκείνο το σημείο που εισαι έτοιμος να πεις κάτι σημαντικό και λες "δεν γαμιέται, άλλη φορά" και το κενό μεγαλώνει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου