Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

Kάλλιο αργά...

 Χρόνια και ζαμάνια Blooperάκια! Τι κάνετε; Όλα καλά; Πράγματι, έχω καιρό να γράψω και σοβαρή δικαιολογία δεν υπάρχει. Και επειδή θέλω να είμαι ειλικρινής, όντως δε βρίσκω χρόνο και είμαι σε μια φάση προσαρμογής, αλλά όποτε καταφέρνω να βρω λίγο χρόνο, προτιμώ να...κοιμάμαι!
Σε κάθε τι καινούριο,
νιώθω σα μικρό παιδί...
 Συνειδητοποίησα ότι δε σας έχω μιλήσει για τη σχολή καθόλου! Λοιπόν, είναι καλά. Δεν έχω πορωθεί ακόμη (σαν κάτι ψευτοψαγμένα που κάνουν συνέχεια ερωτήσεις και με αφήνουν μαλάκα), αλλά δυο τρία μαθήματα τα βρίσκω ενδιαφέροντα. Το καλύτερο και κυριότερο, όμως, είναι ότι περνάμε καλά. Νιώθω ανυπέρβλητα τυχερός που στην ίδια σχολή πέρασε και το πιο τρελό πλάσμα του κόσμου που το λατρεύω, αλλά μου είχε φύγει για 3 χρόνια στη ξενιτιά. Για να το κάνω πιο λιανά, η κολλητή μου στο γυμνάσιο, που είχε φύγει για Βέλγιο, πέρασε στη Νομική και είμαστε μαζί. Συμπέρασμα: Σε λίγο καιρό η Νομική θα μετατραπεί σε Δρομοκαΐτειο, get ready!
 Όντας, κατά κοινή ομολογία, αρκετά (υπερβολικά θα έλεγα) κοινωνικό άτομο, έχω καταφέρει τουλάχιστον να έχω πολύ κόσμο να συζητάμε στη σχολή, οπότε, η προσπάθεια προσαρμογής γίνεται ακόμη πιο εύκολη. Βέβαια η μνήμη χρυσόψαρου ως προς τα ονόματα με φέρνει συχνά σε δύσκολη θέση, προσπαθώντας να μαντέψω αν το άτομο με το οποίο μιλάμε λέγεται Νίκος, Γιώργος ή Ναταλία η τριχωτή! Θα το ξεπεράσουμε κι αυτό!
 Κατά τα άλλα όλα ήρεμα.

Kinda lost
BUT ALWAYS...
Κάτι νεύρα και εκνευρισμοί του προηγούμενο διμήνου έχουν φύγει μετά από διαλογισμό και meditation! Στα απλά ελληνικά: ΓΡΑΨΙΜΟ. Κρατάμε μεν τα προσχήματα, αλλά...όχι και πολλά πολλά, μην κολλήσουμε και τίποτα! Anyways. Το θέμα τώρα είναι να μπω σε ένα πρόγραμμα, γιατί πιάσαμε και δουλειά. Ναι, ναι! Δημόσιες σχέσεις, παρακαλώ, ή όπως είθισται να ονομάζεται από το νεανικό κοινό του two thousand eleven, PR. Όχι τίποτα super-wow. Ένα bar στο γκάζι, αλλά είναι αυτό που μου αρέσει, όχι πολλά ντάπα ντούπα (=λιγότερη ευθύνη), αλλά ένας χώρος πολύ μοντέρνος και καλόγουστος, σαν εμένα (ψώνιοοοο, που μου λέει και μια ψυχή)
 Μέχρι το επόμενο άρθρο, υπόσχομαι, όχι σε μεγάλο διάστημα πάλι, σας χαιρετώ και σας συνιστώ υπομονή και να περνάτε καλά. Όλα μα όλα περνάνε, με χαμόγελο, καλή καρδιά και αληθινούς φίλους...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου