Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος


Κάποιες στιγμές νομίζω ότι υπήρξες ό,τι αληθινό υπήρξε στη ζωή μου.
Το μοναδικό αληθινό.
Η μοναδική φορά που αισθάνθηκα κάτι πραγματικά.
Τόσο καιρό προσποιούμαι; Ίσως. Δεν ξέρω.
Νόμιζα ότι είχες φύγει από το μυαλό μου. Από τη ζωή μου.
Νόμιζα ότι δεν θα ξαναέκλαιγα ποτέ για σένα. Κι όμως.
Πάλι. Για μια ακόμα φορά.
Και δεν το πιστεύω ότι το κάνω τώρα αυτό.
Ασχολούμαι με κάποιον που έχει φύγει από τη ζωή μου εδώ και μήνες.
Που και όταν ήταν, στην ουσία έλειπε.
Γιατί το κάνω;
Δεν το περίμενα. Δεν περίμενα ότι θα επηρεάσεις ξανά την διάθεση μου.
Σε είδα. Και ήμουν τόσο χαλαρή μαζί σου. Σαν να ήσουν ένας απλός γνωστός.
Ναι. Δεν είχα κανένα πρόβλημα να σε χαιρετήσω, και να σε ακουμπήσω.
Και τώρα.. Πότε θα φύγεις; Πότε επιτέλους θα πάψεις να με στοιχειώνεις;
Δεν θέλω να ξανακλάψω για σένα.




/there is a very thin veil between memories and consciousness -- it burnt again/

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου