Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Hμερολόγια Καταστρώματος


Λέω πως είμαι το κατεξοχήν ασυμβίβαστο και φιλελεύθερο άτομο. Δεν αφήνω σε κανέναν να μου πει ποιά θα είμαι και τι θα κάνω. Κατά πόσο ισχύει αυτό τελικά;
Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως παίζω θέατρο. Και αυτές οι στιγμές πληθαίνουν τελευταία. Γίνονται όλο και πιο πολλές. Τόσες που τελικά δεν ξέρω αν υπάρχουν στιγμές που είμαι εγώ.
Δεν ξέρω πότε είμαι εγώ και πότε αυτή που θέλω να παρουσιάζω.


Τα έχω κάνει τόσο σκατά στη ζωή μου.
Μόνο αυτή τη λέξη βρίσκω να περιγράψω την κατάσταση.
Αν πεις κάποιον να με περιγράψει το πρώτο πράγμα που θα πει είναι "ότι να 'ναι" (ε,Νότη;;)
 Δεν είμαι ότι να ναι. Ξέρω τι μου γίνεται. Ξέρω τι θέλω. Τι ψάχνω. Είμαι υπεύθυνη. Εντάξει ίσως όχι όσο άλλοι. Ίσως ναι, κάποιες φορές είμαι στον κόσμο μου, είμαι απρόσεχτη, δεν επικοινωνώ.
Αλλά αυτό δεν με κάνει ότι να 'ναι. Απλά προσπαθώ να επιβιώσω.
Προσπαθώ να αποθώ από τη ζωή μου τα δυσάρεστα γεγονότα.
Αυτό είναι όλο. Πώς να το εξηγήσεις αυτό.
Αν οι άλλοι δεν θέλουν να το δούν.


Κάποιος μου είπε, πως ότι δίνεις παίρνεις.
Πως είμαι ότι να 'ναι και είναι λογικό να μην με παίρνουν στα σοβαρά (στον τομέα των σχέσεων)
Κι όμως. Έχω δώσει αγάπη. Έχω δώσει πολλή αγάπη. Και δεν πήρα ποτέ τίποτα πίσω.
Και αν δεν αφήνω τους άλλους να με πλησιάσουν είναι επειδή δεν θέλω να τους πληγώσω.
Είναι επειδή δεν θέλω να κάνω αυτό που έκαναν άλλοι σε μένα.


Κανείς δεν μου αναγνωρίζει τίποτα.
Γιατί περιμένω κάτι; Γιατί περιμένω να είναι δίκαιος ο κόσμος; Αφού δεν είναι.
Περιμένω να δουν την πραγματικότητα. Αφού όλοι βλέπουμε αυτό που θέλουμε. Αυτό που μας βολεύει, αυτό που μας συμφέρει. Δεν θέλουμε να δούμε την αλήθεια.
Όλοι μας. Εθελοτυφλούμε, και το κακό είναι ότι μας αρέσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου