Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Ο αθλητής αξίζει μεγαλύτερο σεβασμό (Τρομερό άρθρο)


Η αλήθεια είναι ότι καμιά φορά ντρέπομαι να αναφέρομαι στο επάγγελμα μου. Δεν ξέρω για ποιο λόγο, γιατί σε γενικές γραμμές έχω τη συνείδησή μου ήσυχη από τον τρόπο που έχω διαχειριστεί πρόσωπα και καταστάσεις αυτά τα λίγα – έντεκα – χρόνια που ασχολούμαι με τη δημοσιογραφία. Γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο που δεν ξέρω, ή που κατά βάθος γνωρίζω πολύ καλά βαθιά μέσα μου, σε αυτό το κείμενο δεν θα μιλήσω ως δημοσιογράφος αλλά ως αθλήτρια. Είναι κάτι το οποίο γνωρίζω πολύ καλύτερα, ίσως γιατί το κάνω πολλά περισσότερα χρόνια από αυτά που παίρνω συνεντεύξεις… Αντιστρέφω λοιπόν τους ρόλους…

Ο πρωταθλητισμός σε όποιο επίπεδο και ν’ ασχολείσαι με αυτόν,  θέλει θυσίες. Διαφορετικές όταν διεκδικείς την Ευρωλίγκα και διαφορετικές όταν προσπαθείς για την άνοδο από την Α2 στην Α1 κατηγορία. Ωστόσο γι’ αυτόν που προσπαθεί για κάτι, οι θυσίες ανεξαρτήτως επιπέδου δυσκολίας, παραμένουν θυσίες.

Θυσία για κάποιον μπορεί να είναι το να αγωνίζεται με «σακατεμένο» γόνατο. Γι’ άλλον, το να στερηθεί για χρόνια τους δικούς του ανθρώπους και να ..μεταναστεύσει στο εξωτερικό. Για κάποιον άλλον, το να προσπαθεί να βρει μέσα του αποθέματα υπομονής και επιμονής γιατί είχε την ατυχία να μην τον «πήγαινε» ο προπονητής του την πιο κρίσιμη στιγμή της καριέρας του. Ή γιατί μπορεί ένας τραυματισμός να τον έθεσε εκτός πλάνων, δικών του και των άλλων.

Σε όποιο επίπεδο και να μιλάμε, η θυσία αν μη τι άλλο αξίζει –τουλάχιστον – τον σεβασμό. Και τα λεφτά δεν είναι πάντα το άλλοθι. «Αφού παίρνεις τόσα χρήματα, χαλάλι οι θυσίες, χαλάλι οι τραυματισμοί, και χαλάλι τα πάντα. Δεν έχεις δικαίωμα να μιλάς».
Αλλά αλήθεια, πόσα ευρώ κοστίζει η μοναξιά;  Πόσα ευρώ κοστίζει η αποδοκιμασία; Πόσα ευρώ κοστίζει η κακή ψυχολογία;
Πόσες φορές έχει τύχει ένας αθλητής να τραυματιστεί, και αυτομάτως να τον σβήνουμε από το χάρτη. Με τα άρθρα μας, με τις εκπομπές μας στα ραδιόφωνα και φυσικά μέσω της τηλεόρασης. Με όποιο μέσο έχουμε, «διψάμε» να τον καταστρέψουμε. Γιατί πουλάει. «Έλα μωρέ, που να πάει το «κουτσό άλογο;», λέμε, και να τα σχόλια και να τα γέλια… Ή στην καλύτερη περίπτωση να μην ασχολούμαστε καν μαζί του γιατί απλά δεν παίζει στην ομάδα του, άρα δεν έχουμε λόγο να του τηλεφωνήσουμε και να τον ρωτήσουμε τι μπορεί να του συμβαίνει. Γιατί για μας δεν έχει λόγο ύπαρξης όταν δεν έχει λεπτά ..συμμετοχής!

Πόσες φορές έχει τύχει όμως αυτό το «κουτσό άλογο» να κάνει την καλύτερή του κούρσα, και να διαψεύσει όλους εμάς που το θέλαμε τελειωμένο. Αμέσως – αμέσως το «κουτσό άλογο» μετατρέπεται σε .. «Εργαλείο μου!», «Παικταρά μου!», «Είσαι κορυφαίος!»… Πόση υποκρισία και πόση υπεροψία…

Ναι λοιπόν, προτιμώ να συνεχίσω να σουτάρω τρίποντα και να τσακίζω τα πόδια μου στο παρκέ!
Κι ας αστοχήσω… Κι ας πέσω κατηγορία….

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου