Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

Mπράβο σου...μαλάκα!

 Αγαπητά Blooperάκια, το πόσο εκτιμώ τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, το έχω δηλώσει σε ένα από τα πρώτα πρώτα άρθρα τούτου εδώ του τιμημένου blog! Σήμερα, μία ακόμη εμπειρία ήρθε να επιβεβαιώσει αυτόν τον...έρωτα. Προσπερνώντας τη λαοθάλασσα που μπήκε στο μετρό στη στάση Σύντάγματος, προχωρώ στο ζουμί: στο τρόλεϋ.
 Κάθε φορά που επιστρέφω από τη σχολή παίρνω το 4 για να με φέρει σπίτι. Όχι ότι είναι τραγικά μακριά το σπίτι μου από τη στάση, αλλά το χτύπησα που το χτύπησα το εισιτήριο, να μη βγάλει τα λεφτά του; (γύφτος!) Ε, ξέρω, λοιπόν, πως επειδή εκεί είναι η αφετηρία (μπορεί και το τέρμα, δεν ξέρω, τα μπερδεύω αυτά τα δύο) του τρόλεϋ, θα περιμένω κανά 7λεπτο μέχρι να ξεκινήσει. Έτσι, βάζω τη μουσική στο τέρμα και πορώνομαι. Έλα μου όμως που σήμερα ξέχασα τα ακουστικά στο σπίτι. Γι αυτό και ο οδηγός, επειδή σεβάστηκε τον πόνο και την οδύνη μου, φρόντισε να μου προσφέρει ένα μουσικο-ακουστικό πανόραμα. 


 Εκεί που περίμενα πότε θα του κα...έρθει η όρεξη να βάλει μπρος το "τροχήλατο", ακούω έναν αηδιαστικό, γλιτσερό (ναι, είμαι και γλωσσοπλάστης, έχεις πρόβλημα;!) ήχο. Γυρίζω και αντικρίζω σκηνικό, τρομακτικότερο και από τη γυμνή φωτογράφιση της Άτζελας, της Λαίδη ντε, στο Playboy, κάποτε, παλιά στα Φίτζι: Βλέπω μια τρίπατη σαντουιτσάρα, να πάλλεται σε ρυθμούς RnB στο στόμα του οδηγού. Και πιστέψτε με, δεν έχω χειρότερο από  το να χτυπάει κάποιος τα χείλη του όταν τρώει και κυρίως να ρουφάει τις σάλτσες που στάζουν πάνω στα δάκτυλά του, σα να πίνει καφέ της παρηγοριάς στην κηδεία της θείας Πουλχερίας, που τη χάσαμε άδικα από πέσιμο (μπορεί και χέσιμο), οϊμέ οϊμέ! Το ότι μπορεί να έχεις να φας από το πρωί, δε σημαίνει ότι πρέπει να τρως σα να μην έχεις φάει ποτέ στη ζωή σου!
 Θα με πείτε πάλι υπερβολικό. Παρακαλώ, όμως, μην κόβετε αποδείξεις, πριν ακούσετε και τη συνέχεια. Αφού τελείωσε το σάντουιτς-ουρανοξύστη στο Ντουμπάι, παίρνει την απόφαση να ξεκινήσει. Τι να σου κάνω κι εγώ, χάρηκα. Λάθος! Ήταν η μαύρη στιγμή που άνοιξε ένα κουτάκι coca-cola. Φαντάζομαι μια διαίσθηση για το πώς καταλήγει η υπέροχη αυτή ιστορία την έχετε. Ο αξιαγάπητος οδηγός βάζει το CD στο 4. Τίτλος του τραγουδιού: "Το σάντουιτς το χώνεψα, στο ρέψιμο σε τάραξα". Ξεκινώντας με κλειδί του "γκρα" και πατώντας άριστα στις νότες, μας χάρισε μια σειρά από ανεπανάληπτα ρεψίματα!
 Αυτό όμως που με έκανε να φτάσω στο αμήν, είναι ειλικρινά πολύ πιο σοβαρό. Σταματάει στη στάση όπου περίμεναν 3 άτομα, εκ των οποίων η μία γιαγιούλα η οποία δυσκολευόταν  λίγο να περπατήσει. Πιο κοντά της για να ανέβει, λοιπόν, ήταν η μπροστά πόρτα. Ο μαλάκας ο οδηγός, όμως δεν άνοιξε την πόρτα και αντ' αυτού είπε "Αμάν μωρή, από μπροστά! Όλοι από μπροστά ανεβαίνετε!" Η γιαγιά όμως δεν έκανε βήμα, κι έτσι αυτός, άνοιξε την πόρτα για να μπει. Με ένα αφοπλιστικό χαμόγελο κι ένα "Ευχαριστώ" τόσο μπαίνοντας, όσο και φεύγοντας, η γιαγιά, νομίζω, του έδωσε την πιο καλή απάντηση και (ελπίζω) ένα μικρό μάθημα. Όχι πως θα γίνει άνθρωπος από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά έστω, να σκέφτεται κανα δευτερόλεπτο πριν ανοίξει το στόμα του να μιλήσει, να καταβροχθίσει και να ρευτεί...

Ένας υπερβολικός, που δεν ξέρει τι του γίνεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου