Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2012

Aπωθημένα...

 Απωθημένα, blooperάκι, απωθημένα...Έχουν φορεθεί πολύ αυτόν τον καιρό. Τι να πρωτοπείς για κάτι τόσο εύθραυστο. Είναι που έχει και πολλές κατηγορίες το θέμα. Θες ότι αποτελείς το απωθημένο κάποιου, θες ότι έχεις εσύ απωθημένα τα οποία και κυνηγάς, θες ότι έχεις μεν απωθημένα, αλλά δεν τα κυνηγάς...Δεν ξέρω...Ή μάλλον όχι. Ξέρω πως είσαι δειλός και βλάκας αν αφήσεις τα απωθημένα σου να παραμείνουν απωθημένα...
 Το θέμα είναι, όμως, τι είναι αυτό που μας κάνει να αφήνουμε τα απωθημένα μας να σκονίζονται σε ένα παλιό συρτάρι, ξεχασμένα και παρατημένα σε ένα παράλληλο σύμπαν. Επικρατέστερη άποψη είναι "ο φόβος". Ο φόβος της απόρριψης, της κριτικής, του "και αν δεν;". Έχουμε σκεφτεί, όμως, ότι ο πόνος, που μένει από το απωθημένο, είναι μεγαλύτερος και πιο ισχυρός από το φόβο; Γιατί θεωρούμε ότι μεγαλύτερη δύναμη έχει η άρνηση παρά η δική μας θετική στάση; Δέσμιους μας κρατά ο εαυτός μας, όχι η απόρριψη. Ίσα ίσα, η απόρριψη μας καθιστά ελεύθερους. Ελεύθερους να διεκδικήσουμε άλλους ανθρώπους, να κάνουμε περισσότερες επιλογές, να αλλάξουμε πράγματα, να προχωρήσουμε παρακάτω...
 Από την άλλη βρίσκονται οι άνθρωποι που εμμένουν σε απωθημένα τα οποία, στην πραγματικότητα είναι τετελεσμένα γεγονότα, πράγμα το οποίο, όμως, είτε αγνοούν είτε  αδυνατούν να καταλάβουν. Στην περίπτωση αυτή λειτουργεί η άρνηση. Αρνείσαι να κατανοήσεις ότι αυτό που αντιμετωπίζεις δεν είναι απωθημένο. Είναι το αρνητικό αποτέλεσμα της συνεχούς αναζήτησης τρόπου εκπλήρωσής του. Αποτέλεσμα το οποίο έχει δοθεί ξεκάθαρα, έχει πάρει το δρόμο του, αλλά εσύ περιμένεις ακόμη στο σταυροδρόμι, μήπως και αποφασίσει να σε ακολουθήσει στο δρόμο που σε άφησε να πάρεις εσύ. Έτσι, τα απωθημένα αυτά, φθείρονται με το χρόνο, κουρελιάζουν και τελικά δε μένει τίποτα. Κοίτα να πάρεις τη μεγάλη απόφαση να προχωρήσεις, προτού εξαφανιστούν τελείως. Τουλάχιστον κράτα τα κουρελιασμένα, γιατί, αν μη τι άλλο, αποτελούν κομμάτι του εαυτού σου. 


Carlo Pittore- Repressed
(Απωθημένα)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου