Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2012

Déception

 Αγαπητό, Blooperάκι, τι κάνεις; πώς είσαι; Αυτές τις μέρες νιώθω λες και βρίσκομαι σε μια ρόδα του λούνα παρκ: Μια πάνω, μια κάτω. Ελπίζω εσύ να βρίσκεσαι πάνω. 
 Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι πολλά πράγματα στη ζωή σου έχουν φτιάξει και έχουν μπει σε μια πορεία, κάτι συμβαίνει όμως και πρέπει να ξεκινήσεις από την αρχή. Κάτι σαν να είσαι σε μια μεγάλη και όμορφη παραλία και να φτιάχνεις κάτω από τον Αυγουστιάτικο ήλιο ένα κάστρο στην άμμο. Όταν πια, ιδρωμένος και ηλιοκαμένος, τραβιέσαι λίγο πιο πίσω, για να θαυμάσεις αυτό που έφτιαξες, ένα παιδάκι έρχεται και σου καταστρέφει το κάστρο ρίχνοντας τη μπάλα πάνω του. Αλλά όχι, δε θα βάλεις τα κλάματα. Μεγάλωσες πια. Θα πάρεις το υπεράνω ύφος, δε θα πεις τίποτα. Απλώς θα κλειστείς στο πιο σκοτεινό δωμάτιο, αυτό των σκέψεών σου, και θα αφήσεις την απογοήτευση να βγει από μέσα σου. Μόλις βγει, παρ' την από τα μαλλιά, μιλήστε και πες της να ξεκόψει πια! Έχεις βαρεθεί να σου χτυπάει την πόρτα κάθε τρεις και λίγο. Άσε που τις περισσότερες φορές μπαίνει χωρίς να περιμένει να της ανοίξεις...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου