Σάββατο, 10 Μαρτίου 2012

'Eχουμε επισκέπτες...!

 Η σημερινή επισκέπτρια μας φιλεύει ανώνυμη απόρριψη! Απολαύστε...

 Απόρριψη: Την έχω ζήσει, την έχεις ζήσει γι' αυτό μη φέρνεις αντιρρήσεις! Είναι άθλιο συναίσθημα. Κάτι ανάμεσα σε απολυτή ταπείνωση, ντροπή, μελαγχολία και πηγή ανασφαλειών και αρνητισμού! Και γίνεται ακόμα πιο άθλιο όταν τη βιώνεις συνεχεία.
 Έρχεται τότε η στιγμή και αναρωτιέσαι "Φταίω εγώ. Η μύτη μου; Τα παραπάνω κιλά μου; Ποσό δημοφιλής δεν είμαι;" και χιλιάδες άλλες απορίες που σε ρίχνουν ακόμα πιο πολύ! Ξέρω ότι είναι πολύ κουραστικό να μπαίνεις στη διαδικασία να αναλύεις και να ξανααναλύεις τα γεγονότα, τις λέξεις, τις μικρές λεπτομερείς και να απαντάς σε όλα σου τα γιατί! Γίνεσαι κουραστικός και για τον εαυτό σου αλλά και στους γύρω σου, που ακούνε με συμπονετικό χαμόγελο, αλλά απο μέσα τους λένε "αυτήν την ιστορία παίζει να την έχω ακούσει πάνω από 10.000 φορές!"
 Αλλά εκεί που παρηγορείς τον εαυτό σου, έρχονται οι μαύρες, σκοτεινές σκέψεις που σε οδηγούν στην τρελά! "Μήπως ξεφτιλίστηκα; Μήπως με κοροϊδεύει με φίλους; Μήπως τώρα θα με βλέπουν οι φίλοι του και θα λένε "Α, αυτη είναι!!"" Οπότε η απόρριψη έχει πολλές δυσάρεστες πτυχές, γι αυτό και μας προκαλεί φόβο! Συνειδητοποιώ οτι το τέλος του κόσμου δεν ήρθε από ένα Χ, ξέρω επίσης ότι ο κόσμος έχει πολλά προβλήματα για να κλαίω εγώ με τέτοια θέματα αλλά πάντα δυσκολευόμουν να ξεφύγω απο κάποια fix beliefs μου! Δηλαδή σε οτι αφορά το συγκεκριμένο θέμα υπάρχει όμορφος τρόπος να σε απορρίψουν και υπάρχει το παίζω μαζί σου, σου δίνω λάθος εντυπώσεις και μετά κάνω πως δεν συνέβη τίποτα( παραβλέποντας οτι το άτομο που εχω απέναντι είναι άνθρωπος και μπορεί να τον έκανα να νιώσει άσχημα επειδή...χμμμ...δεν είχα το ελάχιστο μυαλό που χρειάζεται για να λειτουργήσω παράλληλα με τα αδιάφορα συναισθήματα μου)
 Θα ήθελα πολύ να καταφέρω να μην δένομαι τόσο πολύ με άτομα, καταστάσεις και στιγμές και όπως μου λένε να μην τα παίρνω όλα τόσο προσωπικά, αλλά ποτέ δεν το καταφέρνω! Θέλω ειλικρινά να αποφύγω τα κλισέ, τύπου "όλοι οι άντρες είναι γουρούνια" και "έχω μαλακομαγνήτη" (παρόλο που ΝΑΙ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΩ ΤΑ ΕΧΩ ΠΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ!) Δεν τα πιστεύω βασικά! Αυτό που πιστεύω όμως είναι ότι υπάρχει κρίση ανδρισμού: "Είμαι τόσο άντρας που την πέφτω σε όλες (btw Σιγά, άντρα. Σου έπεσε η φρουτόκρεμα!), όμως φοβάμαι να πω εξαρχής ότι δεν σε γουστάρω!"
 Τα δικά μου συμπεράσματα είναι οτι πραγματικά η ζωή συνεχίζεται και έρχεται η μέρα που παρά την ανάγκη για πριξ πριξ, λες φτάνει, πρέπει να σταματήσω! Έρχεται η μέρα που όντως δεν σε νοιάζει! Μέχρι να έρθει αυτή η μέρα και για οποίον πρόσφατα έφαγε άκυρο πανηγυρικό: Καλά μεθύσια, παίδες. Είναι δύσκολη η ανηφόρα! Και πού ξέρετε, η τύχη μπορεί να αλλάξει! :)



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου