Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Kουτσοί, στραβοί στον i-pad-ελεήμονα!


Αγαπημένα Blooperάκια, τι μου κάνετε; Όλα καλά;

Μαντέψτε! Ναι, ναι! Πάλι διάβασα κάτι τις προάλλες και δεν υπήρχε περίπτωση να το αφήσω ασχολίαστο. Διάβασα σε ένα blog ότι σε ένα νηπιαγωγείο στην Αμερική, ο αντίστοιχος σύλλογος γονέων και κηδεμόνων, δώρισε στα παιδιά από ένα ipad! Πόσο τρελό;
 Ποιος φυσιολογικός άνθρωπος δίνει σε ένα 5χρονο κάτι που κοστίζει 600 ευρώ; Εδώ εγώ άγχομαι όταν αγγίζω κάτι που κοστίζει 600 ευρώ, όπως το παιδί από την Αφρική που έχουμε προσλάβει για να μας καθαρίζει την πισίνα ή ακόμη χειρότερα το στήθος της Έλλης όταν την παίρνω αγκαλιά. (Μεταξύ μας τώρα, έχει κάνει πλαστική. 600 ευρώ της πήρε ο γιατρός. Οικογενειακός φίλος είναι, γι αυτό! Τι τα θες όμως...)

 Δε μπορώ να το πιστέψω ότι τόσο μικρά παιδιά έχουν πρόσβαση σε τέτοια τεχνολογία. Εγώ touch κινητό πήρα φέτος! Πιο παλιά επικοινωνούσα με σήματα καπνού στην ταράτσα. Ανέβαινα πάνω και έκαιγα διάφορα πράγματα, όπως χαρτιά, βιβλία, το ξύλινο πόδι της θείας Γιώτας, τη συσκευή οξυγόνου του θείου Ανδρόνικου και διάφορα άλλα άχρηστα πράγματα που έβρισκα μέσα στο σπίτι... Μετά πήραμε οικογενειακώς ταχυδρομικά περιστέρια. Πεταμένα λεφτά. Κατάχεζαν το μήνυμα και δε μπορούσες να το διαβάσεις μετά! Tragic, που λέει και η Τασούλα! Ε, μετά είπαμε να πάρουμε smartphones. Πραγματικά, άλλο πράγμα! Είναι γρήγορα, εύκολα και το καλύτερο απ' όλα είναι το autocorrect! Πλέον δε χρειάζεται να κάνω ορθογραφία: Πατάω στο περίπου τα γράμματα, πατάω space και τσουπ, να τη η λέξη! Και δε νιώθω καθόλου ένοχος, γιατί τόσα χρόνια, από το δημοτικό, έκανα ορθογραφία. ΕΧΩ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ME AIMA KAI IΔΡΩΤΑ ΤΟ AYTOCORRECT!!! MOY ANHKEI! 
 Αυτά τα παιδιά όμως στο νηπιαγωγείο και το δημοτικό, πώς θα μάθουν να γράφουν; Όταν ήμουν μικρός, ανταγωνιζόμασταν στο ποιος έχει τα περισσότερα στυλό. Πλέον τα παιδιά δε χρησιμοποιούν στυλό! Ειλικρινά, μου αρέσει να γράφω, μου αρέσει η αίσθηση του να γράφω λέξεις σε ένα χαρτί: "Λυπάμαι, απολύεσαι!".
 Φαντάζομαι πάντως τους ανθρώπους των σπηλαίων που χάραζαν πάνω σε πέτρες. Τσούκου τσούκου 10 ώρες για να γράψουν ένα "Θέλεις...να...πάμε...για...ένα...ποτάκι...το...βράδυ;" και μέχρι να τελειώσουν αυτό που έγραφαν, τους έτρωγαν οι δεινόσαυροι! (είμαστε και εκπαιδευτικό Blog!!! Μπράβο μας!)
 Δε λέω, χαίρομαι που τα μικρά παιδιά έχουν πρόσβαση σε τόσα καλά που προσφέρει το διαδίκτυο, απλώς να μην είναι κολλημένα στη οθόνη του υπολογιστή τους. Εκτός αν διαβάζουν τα άρθρα μας. Εκεί ναι, βάλτε τα να κλείνουν 12ωρα, να ανεβαίνουν τα views, να χαρούμε κι εμείς λίγο, βρε αδερφέ!
 Τις προάλλες, μας μοιράζανε τηλεφωνικούς καταλόγους στο σπίτι. Βγαίνω να πάρω το δικό μας και βλέπω το μικρό των απέναντι, στο οποίο πήραν πρόσφατα iphone, να κοιτά με απορία τον τηλεφωνικό κατάλογο. Τον άνοιξε και κοίταγε προσεκτικά τα τηλέφωνα που είχε μέσα. Μόλις κατάλαβε για τι πρόκειται, τον βλέπω να πλησιάζει τον κατάλογο στο στόμα του και με δυνατή και καθαρή φωνή λέει: "Πάρε τηλέφωνο τη μαμά!" Μάλιστα...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου