Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Thoughts...

Μια αγκαλιά είναι το καλύτερο φάρμακο. Όταν τη χρειάστηκα, την εκτίμησα ακόμη περισσότερο. Γι αυτό από δω και πέρα σταματάω να τη σπαταλάω...Όσο κακό κι αν ακούγεται αυτό...


 Τελικά, το να προσπαθώ να λύσω τα προβλήματά μου μόνος μου δεν είναι μια παραξενιά ή κάποιο πρόβλημα που έχω, όπως με άφησαν να πιστεύω κάποια άτομα. Αποδείχθηκε μεγάλο προτέρημα. Εξάλλου, δε θα βρίσκω κάποιον πάντα να με βοηθάει. Πρέπει να μάθω να σηκώνομαι μόνος μου και να βαδίζω ξανά, μετά από κάθε πτώση...


 Έκανες τις επιλογές σου. Έχε, λοιπόν, τα "guts" να τις υποστηρίξεις. Μην παίζεις σε διπλό ταμπλό, προσπαθώντας να  δεις αν και μήπως κερδίσεις πίσω όλα όσα έχασες ανεπιστρεπτί. 



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου