Κυριακή, 15 Απριλίου 2012

Έλα και του χρόνου...!

 Blooperάκια, χρόνια πολλά, Χριστός Ανέστη! Τι κάνουμε, παιδίνια; Πώς περάσαμε την Ανάσταση; Εγώ, πάντως, παράπονο δεν έχω. Κάθε χρόνο αν δε γίνει κάτι το πιο ιδιαίτερο, δεν καταλαβαίνω Ανάσταση.
 Να, πέρσι για παράδειγμα με το Χριστός Ανέστη του παπά, λαμπάδιασε όλος ο λόφος δίπλα από την εκκλησία από τα βαρελότα που έριχναν. Φέτος όμως, ήταν λιγότερο...φαντασμαγορικά τα πράγματα. Μπορεί η κρίση να έχει απλώσει ακόμη κι εκεί τα πλοκάμια της. Τέλος πάντων. 
 Φέτος που λέτε, ξεκινήσαμε με τις λαμπάδες μας ανά χείρας και ξεκινήσαμε τσούκου τσούκου για του Πέτρου και Παύλου. Επειδή αντοχές  δεν έχω να ακούω τον πατέρα μου να γκρινιάζει για το ότι περιμένουμε τόσην ώρα όρθιοι ακούγοντας την ομώνυμη σοφία ορθή (όχι την Αλιμπέρτη τότε στον Αντ1, τον ψαλμό εννοώ), ξεκινάμε κατά τις  12 παρά είκοσι. Επομένως, μέχρι να φτάσουμε, το προαύλιο της εκκλησίας, χειρότερο και από συναυλία της Adele με δωρεάν είσοδο!
 Για να πω την αλήθεια μου, δε με ενοχλεί τόσο η πολυκοσμία, όσο οι χαζοχαρούμενοι γονείς που αφήνουν τα μικρά διαόλια τους να κρατάνε λαμπάδες με το άγιο φως μισή ώρα πριν ακουστεί το Χριστός Ανέστη! Τι να το κάνει, καλέ μου άνθρωπε, το αναμμένο κερί το 5χρονο; Θα σου πω εγώ! Το θέλει για να δώσει πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες "Απανθρακωμένοι βρέθηκαν πιστοί σε εκκλησία του Υμηττού", γι αυτό το θέλει! Και επειδή, το 90% των πιστών, είναι πιστοί και στην Palette, όταν το έχεις αγκαλιά το 5χρονο, μην το πλησιάζεις στο μαλλί μου! Και για να μη με λες κακό άνθρωπο, θα σου προτείνω 2 λύσεις: 1. Άναψε τη λαμπάδα του παιδιού λίγο πιο πέρα, όταν ο κόσμος θα έχει διαλυθεί. 2. Κλείδωσέ το στο σπίτι και μην το πάρεις μαζί σου. Με είδες εμένα να φέρνω το σκυλί μου; όχι!
 Το άλλο ωραίο με την Ανάσταση είναι ότι κάθε χρόνο κάνουμε αγώνες λαμπαδηδρομίας για το ποιος θα φέρει το φως πρώτος στο σπίτι. Εμείς δεν είμαστε πιστοί, πρωταγωνιστές στο The Hunger Games είμαστε. Σκοτώνουμε για το ποιος θα κερδίσει! Anyways... Τουλάχιστον έχει και ένα σασπένς η όλη βραδιά, δεν το περιορίζουμε μόνο στο τσούγκρισμα αυγών!
 Αφού, λοιπόν, φέραμε και το φως στο σπίτι, ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά να κάτσουμε στο ήδη στρωμένο τραπέζι για να καταβροχθίσουμε τη μαγειρίτσα (Hunger Games κανονικό σας λέω!). Έλα μου όμως που η μάνα μου λύσσαξε ότι θυμάται να έχει βάψει περισσότερα αυγά και ότι αυτά είναι λίγα. Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου, πού να πάνε τα αυγά; Και μέχρι να τελειώσω την πρόταση, κοιτάω στο πάτωμα και τι να δω; Ο σκύλος μου είχε ρίξει κάτω τα αυγά, τα είχε ξεφλουδίσει (like a sir!) και τα είχε κατασπαράξει! Μόνο το ξύλινο το δικό μου έμεινε, οπότε I guess I won! ;-)

 Τι τα θες όμως! Λοιπόν, κλείνοντας, να σας ευχηθώ κάθε καλό και κυρίως υγεία και ευτυχία για εσάς και τους αγαπημένους σας. Πάω να βοηθήσω στο τραπέζι τώρα, το οποίο σε κανα 3ωρο θα μοιάζει με σκηνές του discovery channel να πω, του animal planet να πω, του national geographic θα πω, με τόσα κρεατικά, αυγά, εντόσθια και άλλα μέλη του ζωικού βασιλείου...Άντε, καλό μας Πάσχα!

Υ.Γ.
Έφη Θώδη, μας λείπεις!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου