Παρασκευή, 6 Απριλίου 2012

'Eχω να δηλώσω κάτι...

 Καλησπέρα Blooperάκια! Τι κάνουμε; Έτσι, έτσι...τώρα που άνοιξε και ο καιρός να περνάμε καλά! Σήμερα θα σας πω κάτι που μου συνέβη τις προάλλες και ξέρω πως θα ταυτιστείτε κι εσείς μαζί μου, γιατί αυτό συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες! Εξαφανίστηκε από το σπίτι μου ένα ρούχο! Όχι, πείτε, δεν είναι εκνευριστικό; Έχετε χάσει ποτέ ρούχο, έτσι ξαφνικά, όπως λέει και ο Αντωνάκης; Αν όχι, δε με νιώθετε...
Ούτε κάτω από το κρεβάτι είναι!!!
 Φορούσα μια ζακέτα, που λέτε, τις προάλλες. Είχαμε πάει για φαγητό με τους δικούς μου και έκανε λίγη ψύχρα έξω. Φτάνοντας σπίτι, θυμάμαι ότι ξέχασα τη ζακέτα στη πίσω θέση, κατεβαίνω στο γκαράζ και την ανεβάζω σπίτι. Μια χαρά ως εδώ. Το επόμενο πρωί, όμως, πουθενά η ζακέτα! Έψαξα στη ντουλάπα μου, στο σαλόνι, στον καλόγερο στην είσοδο, αλλά τίποτα! Μετά σκέφτηκα ότι ίσως να την πήρε κάποιος άλλος και να την έβαλε σε κανένα άλλο δωμάτιο. Έτσι, έψαξα στην κουζίνα, στο δωμάτιο της αδερφής μου, των γονιών μου, στο δωμάτιο υπηρεσίας, στο playroom, στη παλιά, σκοτεινή και κρύα σοφίτα όπου πριν από 80 χρόνια δολοφονήθηκε ένα κοριτσάκι το οποίο ακόμη στοιχειώνει την οικογένειά μας, αλλά...τζίφος!
 Έψαξα ειλικρινά παντού. Έφτασα σε σημείο να κατηγορήσω την αδερφή μου ότι την έκλεψε. Μέχρι και τη γιαγιά μου κλείδωσα στην αποθήκη μέχρι να μου πει όλη την αλήθεια. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Απλώς είχε εξαφανιστεί. Και ξαφνικά μου ήρθε μια ιδέα: Ξέρετε, όταν, χάνεις τα γυαλιά σου, ψάχνεις πανικόβλητος κανά 5λεπτο και τελικά θυμάσαι πως τα γυαλιά βρίσκονται στο κεφάλι σου; Ε, λοιπόν,  έψαξα το κεφάλι μου και ούτε εκεί ήταν η ζακέτα!
Εγώ και η Τζεν
αγκαλιά στις
Μπαχάμες.
ΠΡΟΦΑΝΕΣΤΑΤΑ!
 Μετά σκέφτηκα ότι τελικά υπάρχουν τρεις περιπτώσεις: 1) Μάλλον υπάρχει κάποιο φάντασμα στο σπίτι και προφανώς αρκετά καλόγουστο και με ωραίο στυλ, για να προτιμά τα ρούχα μου. 2) Αφού ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ δεν εξαφάνισε την Ακρόπολη, είπε να εξαφανίσει τη ντουλάπα μου! 3) Μάλλον ήταν η Τζένιφερ Άνιστον. Θυμάμαι που πάντα μου έλεγε πόσο πολύ της άρεσε αυτή η ζακέτα, τότε που είχαμε πάει ταξίδι στις Μπαχάμες. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί και να ήταν στο όνειρό μου αυτό, δεν είμαι σίγουρος... Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τίποτα από αυτά δε βοήθησε να βρεθεί η ζακέτα.
 Το πιο εκνευριστικό απ'όλα ήταν ότι η μάνα μου μού έλεγε συνέχεια: "Μάλλον κάπου θα την έχεις ξεχάσει!" και εγώ της έλεγα: "Όχι! Δεν την ξέχασα κάπου, την έφερα σπίτι. Μετά δεν πήγαμε κάπου αλλού για να την ξεχάσω. Και γενικότερα δε συνηθίζω να χάνω πράγματα! Πού στο καλό είναι τα κλειδιά μου;!"
 Για να μη σας κουράζω, το μυστήριο λύθηκε. Τελικά, μετά όντως πήγα και κάπου αλλού. Πήγα στο φαρμακείο και την ξέχασα εκεί. Τώρα βέβαια, θα αναρωτιέστε γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Ο λόγος είναι ότι πρέπει να πω κάτι δημοσίως:

ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΜΑΜΑ. 
ΕΧΕΙΣ ΔΙΚΙΟ. 
ΕΧΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΙΟ.
Κι εγώ...έχω...λα...λαθ...
ΕΝΤΑΞΕΙ, ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ.
ΜΗ ΤΟ ΧΕΣΟΥΜΕ ΚΙΟΛΑΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου