Παρασκευή, 4 Μαΐου 2012

15 χρόνια πριν...

 Κάθε παραμονή των γενεθλίων μου, με πιάνει κάτι νοσταλγικό, κάτι μελαγχολικό...ένας κόμπος στο στομάχι. Το ξέρω πως δεν είναι φυσιολογικό, αλλά σιγά μην αντιδρούσα εγώ φυσιολογικά! Πάντα στις λύπες χαίρομαι και στις χαρές στεναχωριέμαι...όχι τόόόσο τραγικά όσο ακούγεται, αλλά κάπως έτσι.
 Κάθε φορά προσπαθώ να θυμηθώ όλα τα γενέθλιά μου που έχουν περάσει. Να θυμηθώ πώς ήμουν, πού ήμουν και με ποιους ήμουν, και να δω πώς είμαι, πού είμαι και με ποιους είμαι τώρα. Και κάθε φορά βλέπω πως όλα αλλάζουν. Φυσιολογικό ΚΑΙ αυτό θα μου πεις. Έλα μου όμως που εγώ τις πολλές αλλαγές δεν τις μπορώ...
 Φέτος όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Φαίνεται πως οι τόσες πολλές αλλαγές μέσα σε ένα τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μου έδωσαν ένα overdose και πλέον δε με σοκάρουν.  Άλλαξα εγώ, οι συνήθειές μου, τα πιστεύω μου, οι απόψεις μου. Άλλαξαν οι άνθρωποι γύρω μου, το περιβάλλον μου. Άλλαξαν σχεδόν τα πάντα. Κι όμως, νιώθω σαν να μην άλλαξε τίποτα. Όλα ήρθαν τόσο φυσιολογικά, τόσο ομαλά, την κατάλληλη στιγμή και με τον κατάλληλο τρόπο. Και τώρα χαίρομαι πολύ, όσο κι αν δε μου άρεσε στην αρχή.
 Όλοι γιορτάζουμε την αλλαγή του χρόνου την 1η Ιανουαρίου. Για εμένα ο χρόνος μου αλλάζει αύριο. Από αύριο νέοι στόχοι, νέες επιτυχίες και νέες αποτυχίες. Δε με τρομάζει όμως τίποτα. Θα ξανασηκωθώ, αν πέσω. Και αν δε μπορέσω μόνος μου, έχω χέρια πρόθυμα να με σηκώσουν...

Νότης: Το Ναυτάκι του Αιγαίου!
15 χρόνια πριν...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου