Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Just sayin...again

 Καιρό τώρα αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που μας κάνει να χάνουμε διαφόρους ανθρώπους από τη ζωή μας, ενώ άλλος όχι. Θα μου πεις τώρα εσύ, και με το δίκιο σου βέβαια, ότι χάνεις όσους δεν αξίζουν, όσους σε πλήγωσαν άσχημα. Δε λέω, συμφωνώ. Το θέμα είναι πως και με κάποιους άλλους παρεξηγείσαι, τσακώνεσαι, δε μιλιέσαι για καιρό, αλλά γυρνάει ένας διακόπτης, αργά ή γρήγορα, και όλα καλά. Γιατί, όμως, με αυτούς δε χάνεσαι; Γιατί αυτοί παραμένουν απτόητοι στις θέσεις τους μέσα στην καρδιά σου;
 Νομίζω πως πλέον έχω μια απάντηση. Μια προσωπική απάντηση, βασισμένη στα δικά μου ερωτήματα και περιστάσεις. Για την ακρίβεια, βασισμένη σε ένα τηλεφώνημα από ένα άτομο στο οποίο εν μέρη αφορά αυτή η ανάρτηση. Αυτό που τελικά εκτιμώ στον άλλο είναι ένα μαγικό κλικ που μπορεί να σου κάνει, εκεί, από το πουθενά. Όχι, όχι, δεν είναι αερολογίες. Ίσα ίσα, μιλάω για κάτι συγκεκριμένο. Μιλάω γι αυτή την περίεργη συγκίνηση. Το μοναδικό αυτό συναίσθημα, το οποίο δε μπορεί να εκδηλωθεί παρά μόνο μέσα από τα μάτια, μέσα από τα δάκρυα χαράς που συμπληρώνουν κάθε πράξη, κάθε λέξη.
 Ναι, όποιος κατάφερε να με συγκινήσει, να με κάνει να θέλω να βάλω τα κλάματα σα μικρό παιδί από χαρά, εμένα, έναν άνθρωπο που ντρέπεται (καλώς ή κακώς) να τον βλέπει ακόμη και ο ίδιος του ο εαυτός να κλαίει, δε με έχασε και δεν τον έχασα πότε. Είτε ήμασταν πάντα καλά, είτε κάποια στιγμή σπαστήκαμε, κάπου,  κάπως, κάποτε, σε κάποιο άλλο, παράλληλο σύμπαν...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου