Τρίτη, 29 Μαΐου 2012

Να συγχωρείς και να ξεχνάς...

...μου έλεγαν όταν ήμουν μικρός. Πολύ ωραία συμβουλή. Βασισμένη στη διαπαιδαγώγηση της κλασσικής ελληνοχριστιανικής οικογένειας: "Αγάπα τον πλησίον σου με τα ελαττώματά του, γύρισε και το άλλο μάγουλο, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι, κ.ο.κ." Μάλιστα...Άσχετα με το πώς την κρίνω, νομίζω πως δεν είναι καθόλου πρακτική. Όταν οι άνθρωποι μας πληγώνουν, θέλουμε να τους πληγώσουμε πίσω, όταν μας αδικούν να τους εκδικηθούμε. 
 Δεν είναι σωστό, δεν είναι το πρέπον, αλλά όταν παίρνεις αυτήν την εκδίκηση, νιώθεις ένα ρίγος, κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα να σε διαπερνά, τόσο δυνατό, ώστε να σε ταρακουνήσει, ικανό όμως και να σε πληγώσει επίσης. Άρα, μήπως η συγχώρεση και η λήθη είναι η πιο ανώδυνη και αποτελεσματική λύση; Ίσως ναι, χωρίς όμως να σε κάνει να ξεχάσεις το μάθημα το οποίο πήρες. Το ότι ξέχασα, δε σημαίνει πως δεν είσαι πια ο ίδιος άνθρωπος, πως θα κάνεις τα ίδια λάθη, πως δε θα με αδικήσεις, δε θα με πληγώσεις. Απλώς εγώ συνεχίζω, χωρίς να θυμάμαι αυτά που έκανες. Έμαθα πως πρέπει να προσέχω, να φυλάγομαι και να ανοίγομαι σιγά σιγά και σε ευχαριστώ που με έκανες πιο δυνατό. Γιατί στο κάτω κάτω, κανείς δε σε πληγώνει, αν δεν το έχεις επιτρέψει εσύ.
 Χωρίς τη συγχώρεση, κανένα αποτέλεσμα δεν επιτυγχάνεται, καμία πληγή δεν κλείνει. Και αυτό που έχουμε να κάνουμε, είναι να ελπίζουμε πως ίσως μια μέρα, σταθούμε ικανοί και να ξεχάσουμε...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου