Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Αγαπάω τα ψώνια #NOT (vol. II)

Όχι. Δε μου φτάνει ένα άρθρο για να περιγράψω τα μεγαλειώδη συναισθήματα και τα οργασμικής φύσεως ρίγη που μου προκαλεί η επαφή με την αγορά, ρευστή ή μη, με κρίση ή χωρίς! Δεν ξέρω αν θα συναγωνιστεί το saga των άρθρων "Αγαπώ τα ΜΜΜ", πάντως έχει όλες τις προδιαγραφές το συγκεκριμένο θέμα. Άναψε το air-condition, φτιάξε ένα φρέντο και κάτσε να δεις τα αποτελέσματα τις μακροχρόνιας χρήσης ζάναξ πάνω μου!

Ξυπνάς πρωί πρωί και, αντί να καθίσεις να απολαύσεις ένα ωραίο πρωινό, ντύνεσαι, για να πας στο σούπερ μάρκετ, εξαιτίας ενός γλυκύτατου post-it που σου άφησε η μάνα σου ("Μην τυχόν και ξεχάσεις να πας στο Σκλαβενίτη το πρωί, πέθανες").

1. Πρώτος σταθμός το τμήμα αλλαντικών-τυριών-παστών και κάθε τρόφιμου που μπαίνει στο τρίτο ράφι δεξιά στο ψυγείο. Γιατί είμαστε και ψυχαναγκαστικοί, μη ξεχνιόμαστε. Εκεί
, λοιπόν, που περιμένεις να ζητήσεις 10 φέτες γαλοπούλα και 10 μοτσαρέλα, συνειδητοποιείς ότι η μπροστινή σου έχει κολλήσει εδώ και ένα τέταρτο στο ψυγείο, κοιτώντας τα αλλαντικά λες και θα της πουν ποιος είναι ο τυχερός αριθμός του τζόκερ ή πόσο χρονών είναι επιτέλους η Άννα Βίσση. Αναρωτιέται "ζαμπόν Νίκας ή Υφαντής, με λιπαρά ή όχι, βραστό ή καπνιστό, τέταρτο ή κιλό, η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα;". Αλλαντικά διαλέγεις, χριστιανή μου. Δεν παίζεις στο Ζονκ με το Μικρούτσικο και σου έχει μείνει να διαλέξεις την κουρτίνα 3 ή το αυτοκίνητο!

2. Η βόλτα συνεχίζει στον πάνω όροφο, στους διαδρόμους με τα απορρυπαντικά. Εκεί, σε περιμένει η μέση ελληνίδα νοικοκυρά. Όχι αυτή της Βίκυς Σταμάτη, που ξοδεύει 3.000 ευρώ για ένα κουρτινόξυλο, αλλά η άλλη. Αυτή που νομίζει ότι ο διάδρομος με τις χλωρίνες είναι η γκαλερί Ζουμουλάκη με επετειακό αφιέρωμα στα έργα του Γιώργου Κικώτη

3. Αγαπημένη φυσιογνωμία, αυτή της γυναίκας που διαλέγει κρυφά σερβιέτες στο διάδρομο 5. Πιθανολογείται ότι αποτελεί εξέλιξη της μαθήτριας του 3ου ενιαίου λυκείου Βάρης, η οποία όταν άκουγε τις συμμαθήτριές της να μιλούν για σεξ, έκλεινε τα αυτιά της και γέμιζες τις δακρύβρεχτες σελίδες του ημερολογίου της με σκέψεις για το πότε επιτέλους θα ζήσει το παραμύθι με το λευκό πρίγκιπα και το ξανθό άλογο...ή το ανάποδο, θα σας γελάσω.

4. Σε είδα στο Μαρινόπουλο του Παγκρατίου. Φορούσες μαύρο μπλουζάκι, μαύρο παντελόνι και φώναζες στην υπάλληλο γιατί δεν έχουν έκπτωση οι πάνες ακράτειας. Αν θέλεις να μοιραστούμε τη σύνταξή σου, στείλε μου στο notis69@gigolo.com. Ναι, μιλάω για τη γριά που έβγαλε εκπτωτική κάρτα και τώρα νομίζει πως όλα τις τα ψώνια θα γίνονται με χρέωση λιγότερη του ενός ευρώ. 

5. Και φτάνουμε στα ψυγεία με τα γαλακτοκομικά. Εκεί, όπου αν δεν είσαι σίγουρος τι θες να αγοράσεις, 5 λεπτά χωρίς αντιανεμικό μπουφάν και βγάζεις γάγγραινα. Αν είναι έτσι, ας το κρατάνε ανοιχτό και μετά τις 9, να πηγαίνουμε να κοιμόμαστε όταν μας χαλάει το air-condition, όλες εκείνες τις νύχτες του τσουρουφλισμένου Αυγούστου.

6. α) Φτάνοντας τέλος στο ταμείο, όλοι έχουμε πέσει θύματα αυτής τις ασύλληπτα ευφυούς προσωπικότητας η οποία αφήνει στο ταμείο μία ντομάτα, ένα αποσμητικό και ένα ψωμί και μέχρι να έρθει η σειρά της πηγαινοέρχεται 10 φορές και καταλήγει με το μισό σούπερ μάρκετ πάνω στον κυλιόμενο διαδρόμο. Δε θα σου πω τίποτε άλλο, παρά αυτό: "Εκεί που θα πας διακοπές, εύχομαι η μόνη εκπομπή που θα πιάνεις να είναι αυτή του Αλέξανδρου Πετρίδη. Με τέρμα την ένταση και χαλασμένο το τηλεκοντρόλ."
   β) Επίσης, να ευχηθώ αργό και βασανιστικό θάνατο σε όσους βρίσκονται μπροστά σου με ένα καρότσι, πιο γεμάτο και από το Αttica στις εκπτώσεις, και εσένα, που έχεις μόνο ένα γάλα και ένα παγωτό που λιώνει, δε σε αφήνουν να περάσεις. Ευχαριστώ!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου