Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

Προσδοκίες...

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να πιστεύει πως θα ζήσει μία μέτρια ζωή. Όλοι πιστεύουμε πως θα είναι φανταστική, μοναδική, περιπετειώδης. Ειδικά από την ημέρα που τελειώνουμε τις σπουδές μας, δίνουμε τον όρκο μας και είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε αυτό που αγαπήσαμε και σπουδάσαμε, γεμίζουμε προσδοκίες. Προσδοκίες για τα μονοπάτια που θα χαράξουμε, τις κινήσεις που θα παίξουμε, τη διαφορά που θα κάνουμε. Μεγάλες προσδοκίες για το ποιοι πρόκειται να γίνουμε και πού πρόκειται να πάμε.
 Και τότε φτάνουμε εκεί. Εκεί που, ενώ πιστεύαμε ότι θα κάνουμε κάτι το μεγαλειώδες, οι προσδοκίες μας δεν εκπληρώνονται και νιώθουμε σα να μας έχουν ληστέψει. Μερικές φορές, όμως, οι προσδοκίες είναι αυτές που μας πουλάνε. Είναι φορές που το προσδοκώμενο ωχριά μπροστά στο απρόσμενο.
 Έχεις αναρωτηθεί γιατί μένουμε προσκολλημένοι στις προσδοκίες μας; Επειδή αυτές μας κρατούν σταθερούς. Όρθιους. Σίγουρους. Το αναμενόμενο είναι απλώς η αρχή. Το απροσδόκητο είναι αυτό που μας αλλάζει τη ζωή.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου