Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2012

Θα μου λείψεις πολύ...

 Στη ζωή μας πάντα θα υπάρχει ένας άνθρωπος ικανός να μας διαλύσει, να μας κάνει θρύψαλα λες και είμαστε φτιαγμένοι από γυαλί. Μπορεί να μας πάρει τα πάντα, να μας αφήσει γυμνούς, να μας αφήσει έξω στη βροχή. Να μας κάνει να μισήσουμε τον εαυτό μας. Και όμως, την ίδια στιγμή μπορεί να είναι αυτό το άτομο που θα μας αγαπάει περισσότερο και από τον ίδιο του τον εαυτό, περισσότερο ίσως και απ' όσο χρειάζεται. Θα είναι πάντα εκεί, δίπλα μας, να μας βοηθήσει να μαζέψουμε ένα ένα τα κομμάτια μας, να σταθούμε ξανά στα δυο μας πόδια, να νικήσουμε τους φόβους μας. Είναι ο άνθρωπος που μας ξέρει καλύτερα από τον εαυτό μας και πάντα θα έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο να μας δείχνει το σωστό δρόμο, να μας επαναφέρει στην πραγματικότητα, να μας λέει κατάμουτρα την αλήθεια. 
 Δε μιλάει πολύ. Δεν εκφράζει τα συναισθήματά του εύκολα. Αν περιμένεις να ακούς συχνά το "σ'αγαπώ", θα απογοητευτείς. Αν όμως, κοιτάξεις βαθιά στα μάτια του, αν μπορέσεις και αποκωδικοποιήσεις τις πράξεις του, αν ψάξεις στα μικρά καθημερινά πράγματα, τότε το να ακούσεις το "σ'αγαπώ" φαντάζει ασήμαντο.
 Όταν τα φέρει έτσι η ζωή και πρέπει να τον αποχωριστείς, φρόντισε ένα πράγμα: Να έχεις αποκτήσει τη δύναμη να κάνεις μόνος σου την αυτοκριτική σου, να σταθείς στα πόδια σου και να αναγνωρίσεις τα λάθη σου. Γιατί δε θα είναι πια εκεί να σου φωτίζει το δρόμο, να σε απογυμνώνει μπροστά στον καθρέφτη της αλήθειας. Γιατί ο ρόλος του ολοκληρώθηκε και πλέον είσαι σε θέση να τα φέρεις εις πέρας και να συνειδητοποιήσεις τις δυνάμεις σου.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου