Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Just saying...

 Εικοσιτέσσερα γράμματα της ελληνικής γλώσσας συνθέτουν εκατομμύρια λέξεις και αυτές δισεκατομμύρια φράσεις. Και όμως, υπάρχουν τόσα πράγματα που δε θα πούμε ποτέ και που ποτέ δε θα κάνουμε. Πράγματα που ίσως να θέλουμε να πούμε και να κάνουμε περισσότερο από κάθε τι άλλο.  Μπορεί να φταίει το κακό και "πολυφορεμένο" timing, μπορεί ο φόβος για τις απαντήσεις που θα πάρουμε, τις αντιδράσεις που θα αντικρίσουμε, τον κακό δράκο του παραμυθιού που διστάζουμε να αντιμετωπίσουμε. Μπορεί να φταίμε και εμείς οι ίδιοι. Κυρίως εμείς.
 Τελικά, δε φταίνε τα γράμματα. Το πρόβλημα είναι με τις γραμμές. Αν και υπάρχουν πολλών ειδών, η πιο σημαντική γραμμή, είναι αυτή που χωρίζει εμάς από τους ανθρώπους γύρω μας. Σχεδιάζουμε γραμμές στην άμμο, προσεύχοντας να μην τις διασχίσει κανείς. Κάποια στιγμή, όμως, θα πρέπει να πάρουμε μια απόφαση. Τα σύνορα δεν κρατούν τους άλλους ανθρώπους έξω. Κρατούν εσένα μέσα.
 Η ζωή είναι μπερδεμένη, έτσι είμαστε κι εμείς. Μπορείς, λοιπόν, να σπαταλάς τη ζωή σου σχεδιάζοντας γραμμές ή μπορείς να τη ζήσεις διασχίζοντάς τες. Αλλά υπάρχουν και ορισμένες γραμμές που είναι πολύ επικίνδυνες να τις περάσει κανείς. Αυτό που ξέρω, όμως, είναι πως εάν είσαι πρόθυμος να πάρεις την ευκαιρία και προχωρήσεις, η θέα από την άλλη πλευρά είναι μαγευτική.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου