Πέμπτη, 16 Μαΐου 2013

ὁ ἄνθρωπος φύσει πολιτικόν ζῶον

Μας αρέσει να πιστεύουμε ότι είμαστε λογικά όντα, ανθρώπινα, ενσυνείδητα, πολιτισμένα, στοχαστικά. Αλλά όταν τα πράγματα καταρρέουν, έστω και για λίγο, γίνεται σαφές ότι δεν είμαστε καλύτεροι από τα ζώα. Ναι μεν έχουμε αντιτάξιμους αντίχειρες, σκεφτόμαστε,  περπατάμε όρθιοι, μιλάμε, ονειρευόμαστε, αλλά κατά βάθος κυλιόμαστε ακόμα μέσα στην αρχέγονη λάσπη. Δαγκώνουμε, γρατζουνάμε και κραυγάζουμε έξω, σε έναν κρύο και σκοτεινό κόσμο, όπως και τα υπόλοιπα ζώα· λύκοι, φίδια, πουλιά, λιοντάρια...
 Εξάλλου, οι αγώνες στη ζωή μοιάζουν με μάχες μεταξύ λιονταριών. Σήκωσε λίγο το πηγούνι. Βγάλε έξω του ώμους. Περπάτα με υπερηφάνεια. Αλλά μη γλείφεις τις πληγές σου, γιόρτασέ τες. Οι πληγές σου, τα σημάδια σου είναι δείγματα ενός αγωνιστή. Επειδή έχασες, δε σημαίνει ότι δεν ξέρεις και να βρυχάσαι.
 Υπάρχει ένα μικρό ζώο μέσα σε όλους μας και ίσως αυτό να είναι κάτι άξιο για να γιορτάσουμε. Το ζωώδες ένστικό μας είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε άνεση, ζεστασιά, δύναμη και θέληση. Μπορεί να αισθανόμαστε εγκλωβισμένοι, μπορεί να αισθανόμαστε παγιδευμένοι, αλλά ακόμα, ως άνθρωποι, μπορούμε να βρούμε τρόπους για να αισθανόμαστε ελεύθεροι. Ακόμη, όμως, και αν υπάρχει ένα θηρίο μέσα μας, αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι ότι μπορούμε να σκεπτόμαστε, να αισθανόμαστε, να ονειρευόμαστε και να αγαπάμε. Και ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, ενάντια σε κάθε ένστικτο, θα εξελισσόμαστε.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου