Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

You make me happy, when skies are grey...

 Πάντοτε ήμουν καχύποπτος με τους ανθρώπους. Υπήρξε, βέβαια, μια περίοδος που είχα αφεθεί τελείως στα λόγια και στις πράξεις άλλων, νομίζοντας πως όλα είναι αληθινά, ειλικρινή και αγνά. Όταν, όμως, συνειδητοποίησα το ακριβώς αντίθετο, επέστρεψα στην αρχική μου θέση, αυτή τη φορά περισσότερο επιφυλακτικός, επιλεκτικός και υποψιασμένος. Όχι ότι δεν "την πάτησα" μετέπειτα. Απλώς, οι καταστάσεις κυλούσαν πιο ανώδυνα. Το παράπονό μου, όμως, παρέμενε πάντα το ίδιο: Γιατί να αδυνατώ να κατανοήσω τις πραγματικές προθέσεις των ανθρώπων; 
 Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μη λες, λέει ο λαός. Δε διαφωνώ. Από τα μικρά και απλά πράγματα, όμως, έχω παρατηρήσει, ότι μια άκρη μπορείς να βρεθεί. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, δίνουν την αξία και υπογραμμίζουν τη σημασία των πραγμάτων. Εξάλλου, με το πέρασμα του χρόνου, βλέπεις ποιοι ήρθαν για να μείνουν δίπλα σου και ποιοι για να γίνεις εσύ η βορά στο πιάτο τους.
 Έτσι, λοιπόν, όσο κλειστός και αν είσαι, όσο μεγάλος κι αν είναι ο δισταγμός σου, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι οι οποίοι με ένα μαγικό τρόπο, γνωρίζουν πώς να σε βοηθήσουν να δεις ότι πάντα υπάρχει μία εξαίρεση στον κανόνα, μια φωνή που τα λόγια της είναι πραγματικά, θερμά και ειλικρινή. Άνθρωποι που θα σε νοιάζονται και δε θα σου την έχουν στημένη στη γωνία, που με ένα τηλεφώνημα, με ένα μήνυμα, με ένα χτύπημα της πόρτας θα σου χαρίσουν ένα μεγάλο και ανακουφιστικό χαμόγελο, για να μπορέσεις να δεις με τα ίδια σου τα μάτια, πως αύριο θα είναι μία καλύτερη ημέρα.

Εξαιρετικά αφιερωμένο...






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου