Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

2015 σε 3...2...1...

  Έχουν περάσει πάρα πολλοί μήνες από τότε που αποφάσισα να κλείσω τον κύκλο του Bloopers. Σήμερα, όμως, ένιωσα όσο ποτέ άλλοτε την ανάγκη να γράψω τις σκέψεις μου σε μία ακόμη ανάρτηση εδώ, στο blog που μου αποπνέει την ίδια οικειότητα, γαλήνη και ασφάλεια με αυτή που θα μου έδινε το δωμάτιο των παιδικών μου χρόνων, εκεί όπου ο χρόνος σταματά για λίγο, οι σκέψεις παύουν να βασανίζουν το μυαλό και έχεις όσο χρόνο θες για να αντικρύσεις κατάματα τον εαυτό σου και να πεις μόνο αλήθειες, χωρίς να φοβάσαι τίποτα και κανέναν.
  Κακά τα ψέματα, όσο κλισέ και αν ακούγεται, είναι αλήθεια: Τα Χριστούγεννα μου φέρνουν μία μελαγχολία (Δε μου αρέσει ο όρος κατάθλιψη. Είναι βαρύς και έχει γίνει καραμέλα). Μπορεί η περίοδος κατά την οποία θέτω νέους στόχους στη ζωή μου να είναι τα γενέθλιά μου, γιατί τότε νιώθω ότι το κοντέρ μηδενίζει και πάμε ξανά για έναν νέο δυναμικό γύρο, αλλά κάθε φορά, λίγες μέρες πρωτού μπει το νέο έτος, θέλοντας και μη, κάνω έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε. (κι άλλο κλισέ!)
  Φέτος, όμως, νιώθω πως ήταν η χρονιά που άλλαξαν τα περισσότερα πράγματα. Βασικά, όντως, ήταν η χρονιά που άλλαξαν τα περισσότερα πράγματα! Και όλως περιέργως νιώθω ευτυχισμένος, όσο κι αν φοβάμαι τις αλλαγές. Ξέρω ότι δεν πρέπει να τις φοβάμαι, ξέρω πως μπορώ να τις τολμάω, αλλά πάντα είμαι δυστακτικός όποτε παίρνω την απόφαση. Μάλλον θα φταίει το γεγονός ότι χρειάζομαι "κουτάκια" στη ζωή μου. Όλα άρτια και επιμελώς τακτοποιημένα, ξέροντας πού βρίσκεται τι, χωρίς κανένα περιθώριο για λάθη. Τα λάθη, όμως, είναι για τους ανθρώπους. Τα λάθη σε κάνουν καλύτερο. Τα λάθη πολλές φορές είναι το μόνο σωστό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε. 
  Μια αφορμή για το σωστό "λάθος". Αυτό έλειπε από τον απολογισμό μου για φέτος. Μία αφορμή για να ξεφύγω από τα κουτάκια μου, για να ξεφύγω από την καθημερινότητα και το αυστηρό πρόγραμμα, και για μία φορά να πω ότι δε με νοιάζει, άξιζε. Μια φορά να απορρυθμιστούν όλα, να μην πανικοβληθώ, αλλά να το απολαύσω και να το επιδιώξω ξανά και ξανά.
  Και αυτή είναι η ευχή μου για το 2015: Να μπορέσω να κάνω αυτό το "λάθος" που θα με βγάλει από τη ρουτίνα, από την συνεχή, αλλά μονότονη εναλλαγή εικόνων στη ζωή μου, και που θα είναι το πιο σωστό πράγμα που θα έχω κάνει μέχρι εκείνη τη στιγμή.


Ένας υπερβολικος που δεν ξέρει τι του γίνεται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου